خسته از

سنگ و

سلاح و

دار و

ديوار و

ترور

تحريم و ...

تكرار خبرهاي حجيم.

باز صد رحمت به شيطان رجيم!

كودكم مي‏خندد و ...

كات!

باز

بسم‏الله الرّحمن الرّحيم

علي بداغي

كودكِ روياي سرتاپا كبود!

كم بنال

كم بنال از ناپدرْ دنيايِ بر هر چون تويي

آورده بس شلاقِ بي‏شرمي

فرود.

گفته بودندم

و گفتم

تا بگويي

”عشق،از اوّل،سركش و خوني نمود.“

گريه كن

گريه

امّا

خوب يا بد

ياد مي‏گيري

تو هم

بايد بخندي

با دهانِ زخم‏هاي مهلكِ خود

دير و زود

علي بداغي

هر چند

به چشمِ همه

حتّي اَبَرْآيينه‏ترينانِ جهان

سنگ‌ترينم

يا

در نظرِ اهلِ”مبادا كه فلاني خل و ديوانه و يا ...“

منگ‌ترينم

خوش‏حالي‏ام اين است

كه بي شايدِ بارانيِ رويا ست هنوزم دل و

بي‌رنگ‌ترينم

با يادِ نخستين سرك و پرسه‏ي بي‌دغدغه در باغِ بلوغِ تو و

آن خاطره‏هاي همهْ آكنده هنوز از رَمِ آهوبره‏ي رابطه

دل‏تنگ‏ترينم

حالا

تو بگو

سنگ‌ترين

سنگ‌ترين

سنگ‌ترينم

علي بداغي

خواستم

عاشق بمانم

نان

سرِ ناسازگاري

ساز كرد

عشق

آمد

پيش از آني

كِش ببينم سير

يا حتّي

سلامي ...

پس خزيد و

بال‏ها را

باز كرد

پلك بستم

از كبوترخانِ خيسِ خاطرم

پرواز كرد

علي بداغي

آب‏ها را

گِل كنيد

آيينه را

باطل كنيد

با تمامِ بودتان

خونم به يعني دل كنيد

بي‏صدايم

در حصارِ بي‏كسي

بسمل كنيد

هر چه مي‏خواهيد

با اين جانِ ناقابل كنيد

ناشمايان!

ناشما!

امّا

به دنياتان قسم!

خواب او را ديده‏ام

پيراهنم را

ول كنيد!

علي بداغي

برنتابد

زخم‏هاي تيشه‏ي هرز‌َهره‏ريزِ ”دوستت دارم! خدايا!“ را

اگر قلبي

قشنگ

كِي

هويدا مي‏شود

موساي زيبايي

ز سنگ؟

علي بداغي

صيقلي

كِي مي‏شد و

حيرت‏برانگيز و

- ببين! -

اين‏گونه شفّاف و قشنگ

گر نمي‏شد

سال‏ها

بازيچه‏ي امواج

سنگ؟

علي بداغي

هميشه

همين بوده رسم سفر

يكي

مي‏پرد

ناگهان

راحت و

نرم و

آرام و

بي‌دردسر

يكي

مانده

در بهت و باران و خون

غوطه‏ور

علي بداغي

ماه

همچنان ماه و

ما

ماتيم

علي بداغي

”گفتم نكن!“

دلم هُرّي فروريخت و

با تعجّب و ترديد

سرْوقتِ كودكم رفتم

كه در اتاقي نشسته بود و

در حين نقّاشي

هر از چند لحظه‏اي

مي‏زد داد.

- بهداد!؟

- بابا! باد.

پرده‏ي پرت بافي‏ام ...

افتاد؟

پنجره‏اي

باز و

نگاهي

به راه

بغض ماه

علي بداغي

هي نگو

خاكِ مرا

شايد از دشتِ پرازخونِ‏شقايق‏شده برداشته‏اند

چادرِ عمرِ مرا

در مسيلِ مثلاً عشق،برافراشته‏اند

دست‌بردار

از اين حسِ غريبي

كه پس از اين‏همه سال

حاصلش،خنجر تيزي‌ست

كه در هر وجبِ خاكِ تَرَك‌خورده‏ي تصويرِ خيال تو و

اين خاطره‏ها

كاشته‏اند

علي بداغي

باز

دريا،شعر نابي مي‏سرود

جاي پاهاي تو را

از روي ساحل

مي‏ربود

علي بداغي

و گاهي

قلب‏هامان

عينهو بيغوله

در گرد و غبارِ گردبادي گنگ

مي‏پوسد

و غير از نفرت و نفرين و

احساسي فراشايدجنون‏انگيز

لبانِ مُهر و مومِ لحظه‏هامان را

نمي‏بوسد

علي بداغي

در خلأ خواب و

خيالي

كه فقط

لجّه‏ي لاي و لجن است و قُرُق نا و دود

آي رهاكرده‏چنينم‏چه‏زود!

واي اگر

خاطره‏اي هم

نبود!

علي بداغي

مي‏رسم

با بار و بنديلِ بلورِ بغض و

چشمي

تشنه‏ي يك جرعه خواب

خانه امّا

بي‏شلوغِ هرشبِ چشمت

خراب

باز

بغضِ تلخِ گلدان و

من و

غرقابِ قاب

علي بداغي

هيچ مي‏داني

چرا دريا چنين طوفاني است؟

جاي پاهاي تو را مي‏بوسد و

آكنده از

فريادِ يك ريزِ

”كنارم تا ابد مي‏ماني؟“ است

علي بداغي

صدايم كن و

قعرِ غارِ غروبِ غريبِ غم‏انگيز و غارتگرِ غصّه را

غرقِ آهنگ كن

بخند و

مرا

باز هم

رنگ كن

علي بداغي

تيرِ بي‏مصرفْ‌كناري‌پرتْ‌افتاده‌ستِ احساسِ مرا

با كمانِ چشم‏هايت

تا نمي‏دانم كدامين سويِ سرخِ سرزمينِ سبزِ رويا

- هم‏چو آرش -

مي‏كشي؟

روي صيقلْ‏خوردهْ‌بسيارِ كسالت‌بارِ تصويرِ خيال و خاطرم

خَش مي‏كشي؟

امشبم را هم

به آتش مي‏كشي؟

علي بداغي

دخترك،محوِ تماشاي عروسك

مادرش،فكرِ جهاز

مادرِ مادر

كنار بقچه

در حال نماز

با دلي

در كوچه‏هاي كودكي

در اهتزاز

علي بداغي

تا ولو يك لحظه

نامت را

براي التيامِ تاولِ لب‏هاي مجنونِ بيابان‏گردِ دل

آهسته نجوا مي‏كنم

در

به روي هق‏هقي

طولاني و

نامنتظر

وا مي‏كنم

علي بداغي

دخترك

مشغول لالايي

عروسك

چشم‏هايش

گرمِ خواب

شاعرِ بيچاره!

اينك

شعر ناب

علي بداغي

بعدِ چندين سال

هنوز

نگاهم

از پيچ‌ْپيچِ يال‏هاي دوده‌اندودِ گمْ در تلنبارِ خاطرات و خيال

دلم را

به‌دوش‌مي‏كشد

تا توچال

و مي‏نشانَدم

به تماشاي آن سكوتِ زلال

علي بداغي

تا نفهمي

كه تو

خود

گم‏شده‏ي خود هستي

هر دَمت

دل

به دري مي‏بَرَد و

پابستي

علي بداغي

آكنده از آهنگ نگاه‏هاي تو بودم

شاعر كه نبودم

علي بداغي

به چشمِ دشنه‏تادسته‏در‏سينهْ شاعري مغموم

كه از سلاله‏ي - تابه‏يادمي‏آورد - پَركشيده‏ي سار است

مرگ

بلند‏ايِ

پر شاخ و برگِ

آخرين

سپيدار است

علي بداغي

غربتِ

موسي و

عيسي و

محمّد را

ببين!

معذرت مي‏خواهم و

عرضي ندارم

جز همين!

علي بداغي

مي‏خندي و

از هر وجبِ خاكِ تَرَك‏خورده‏ي ترديد

خدا مي‏جوشد

بي‌چاره دلم!

گاه‌گداري

كه صداي تو

سياه مي‏پوشد

علي بداغي

اي

نبُرده آسمان را

در ترافيكِ به‏هم‏پيچيده‏ازهرسو شگفتِ نان

زِ ياد!

بودنت

آكنده از

پروانه باد!

علي بداغي

زنجره!

در برهوتِ شبِ بي‏پنجره

پاره نكن حنجره

علي بداغي

در شفق

جاري ست چشمت

من

غروب

آب‏ريزِ تو

شمال و

من

جنوب

علي بداغي

براي آن كه رويايي‌ ست

سرانجامِ دلِ گستاخ

با هركولِ مستِ ”دوست‌مي‏دارم“

تماشايي ست

علي بداغي

در كوچه‌پس‏كوچه‏هاي ابتداي جوانيِ خويش

ول بودم

دنبال تو و

تكّه‌پاره‏هاي دل

بودم

علي بداغي

- كاش

قلبت را

فقط يك بار ديگر

زير باران باز مي‏كردي.

- كه برگردي؟

علي بداغي

دلم

باز

پاييزي و

تنگ و

باراني است.

نگاهت

حديث ِنمي‏ماني است

علي بداغي

تنهايم و

تنهايي

تنها

نمي‌آيي؟

علي بداغي

با نگاهي دردناك

كودكي

در لاي و گل

با رخت هايي چاك‏چاك

باد و باران را چه باك؟

علي بداغي

پنجره

پاييز

پرستو

پسين

خاطره‏ها

در كمين

علي بداغي

تارِ به‏تنگ‏آورِ تنهايي و

بيدادِ غريبانه‏ي پودِ جنون

خلعتِ خوبي ست

براي تنِ طفلك

دلِ سرمازده‏چون‏لالگكي‏سرنگون

علي بداغي

امروز

با سنگ مي‏زنندمان و

بسم‏الله

فردا

بر سنگ مي‏كَنندمان و

بسم‏الله

علي بداغي

شب

در پيش

كوه‏ها

در تاريكي فرو‌مي‏روند و

آدمي

در خويش

علي بداغي

چه مي‏كرد با ما

شررخيزِ شوري شبح‏گون و بشكوه و شنگرفناك و شگفت!

خدايا

گلوگاهِ دل را

غمِ نان گرفت

علي بداغي

زوزه‏هاي وحشيانه‏ي باد

بادبادكي بر بند

و گيره‏اي

كه دندان بر هم مي‏فشارد و مي‏فشارد و ...

مي‏كشد فرياد

علي بداغي

در جهاني

كه سراسيمه و سردرگم و اين گونه وسيع

در ستون‏هاي رسيده‌به‌خدا آتش و دود

روز و شب مي‏سوزد

شاعرِ مسخره‏ي عشق‏انديش!

پاره‏هاي دلِ وحشت‏زده‏ي كودكِ چشمان تو را

كه،به هم مي‏دوزد؟

زندگي

بر چو تويي

صاف بگويم

به خدا

... !

علي بداغي

كاش

هر نوروز

دل‏هامان

براي پرسه در صحراي چون رنگين‏كمانِ ”دوستت دارم“

كنارِ كودكان آماده بود!

هفت‏سينِ سفره‏ي احساسِ هم‏سالانِ من

ساده چون

سجّاده بود!

علي بداغي

كاش مي‏شد

”دوست دارم!“ را

دوباره

بر در و ديوارِ دنيايي چنين با سرعتي سرگيجه‏آور

در مسيرِ سردسيرِ ”مرگ بر احساس!“

نقّاشي كنم!

هر خيابان را

به جاي خون

خداپاشي كنم!

علي بداغي

با دلي درهم‌فشرده

انتظاري دردناك

خاطراتي خط‏نخورده

مخملِ جان،چاك‌چاك

گِرد مي‏آييم گِرداگِردِ خاك

اي زلالِ لحظه‏هاي خوب و پاك!

مرگ را

از پا نهادن بر گلوي عاشقِ حتّي قناري‏ها

چه باك؟

علي بداغي

بگذاريم

كه هر حادثه

هرچند

نفس‏گير و

به‏تنگ‏آور و

از هر جهت از دايره‏ي علّت و عادات جدا

باز،شيرينيِ صلحِ دلِ ازتشنگيِ‏عشقْ‏ترك‏خورده‏ي ما باشد و

بارانِ خدا

علي بداغي

هركدام از ما

رُماني پرفروش

امّا

ضعيف و

غالباً تكراري و

سطحي

كسالت‏بار

با پايانكي لوس و رقيق.

كاش

مانند مَتل‏ها

ساده بوديم و

عميق!

علي بداغي

اهلِ آباديِ باران و بهار و گل و پروانه،سلام!

از نمكزارِ دلِ ساده و مبهوتِ منِ زل‏زده بر جاي قدم‏هاي

شگفت‏آورِ ياران

چه خبر؟

خوش به حالِ دل بي‏عاطفه‏ي صخره و سنگ!

علي بداغي

منِ دلْ‏‏تنگِ تو از گريه به‏تنگ‏آمده‏ام

سنگين‏دل!

باور‌كن!

آسمان نيز

به حالِ منِ بي‏چاره چنين مي‏گريد

پاره‏ي گل!

لب تر كن!

بي‏قرارانه تو را منتظرم

شكوِه‏ها را

به حسابِ تنِ بي‏طاقتِ وامانده بهل

سر بر‌كن!

علي بداغي

از لطف خدا بود

كه غم

قسمتِ ما بود

ورنه

دلِ بي‌چاره‌ي ما

لايقِ هم‌صحبتيِ عشق،كجا بود؟

علي بداغي

پسرك

دفعتاً از پنجره برخاست و

شش‌پلّه‌يكي

رفت به سرْوقتِ كبوترهايش.

آسمان

غرق در انديشه

فقط خم شد و زد

بوسه‏اي خيس

به سر تا پايش.

علي بداغي

بر ماسه مي‏نويسم

از اين غروب زيبا

دل‌مي‏كنم ز فردا

- يعني مني كه عاشق،مشغولِ لفت و ليسم؟ -

موجي

به حرف‏هايم

مي‏خندد و ...

چه خيسم!

علي بداغي

آدمي

جادّه‌ي احساسِ غريبي ست

تولّد تا مرگ.

دفتري

شايد

تنها

يك برگ.

علي بداغي

گر دَمي

بر حسْبِ حتّي اتّفاق

دل

برآيندِ نواي ناي و

نرمكْ‌ريزِ باران و

شگفتاشورِ نيلوفر

شود

عشق

ازنو مي‌دهد فرمان و

پيغمبر شود

علي بداغي

تا نگاهِ ملس و غبطه‌برانگيزِ شما

ياكريمِ لبِ ايوانِ شگفت‌آورِ لبخندِ خدا ست

دلِ بارانيِ بي‌طاقتِ من

جَلدِ شما ست

علي بداغي

تا گريه

ميان چشم‌هاي بي‌قرارِ ما دو تا پل زده بود

هر لحظه

فرشته‌اي

به ما زل زده بود

علي بداغي

دست در دستِ سكوت و

اشك و

تنهايي

هواي گرگ و ميش

در به در

در كوچه‌ها

دنبالِ خويش

علي بداغي

ﻣهربان

ﻟبخند بي‏آلايشت

ﻳاسِ احساس مرا بر صخره‏هاي سنگيِ سرما شكوفا مي‏كند

ﻧوبرِ نابِ نگاهت

انتظارم را چه زيبا مي‏كند!

علي بداغي

ﺳال‏هاي پرسه در پس‏كوچه‏ي باران و

رنگارنگِ رويا در ملسْ‏خوانانِ ناقوس و اذان

ﻳادش به‏خير!

ﻧغمه‏هاي غنچه‏ي داوديِ دل در كنارِ هفت سين و پاي سرو و ...

ﻫاي‏هاي رفته بر بادش به‏خير!

علي بداغي

ﺳاده‏اي و

ﻋابرِ هي سر‏به‏زيرِ كوچه‏ي باران و حسّي نازنين

ﻳك بغلْ ياسِ سپيدي

در سكوتِ سربيِ سردِ بلااحساسِ سنگ و سازه و ساروج و سيمان و ...

ﻫمين

علي بداغي

ﺻدامان مي‏كند باران

ﺑبين ديوانه دنيايي ست!

ﺍگر ... امّا ... چه رويايي ست!

علي بداغي

ﻣجالِ عشق

ﻳا

ﺗكرارِ چندشناكِ خود چون لاك‏پشتي گِردِ مشتي”حيف!“؟

رويا هم تماشايي ست

از باران بپرس و ياكريمك‏ها

علي بداغي

ﻣلالي نيست - يعني نيست ديگر جاي شكوايي

رفاقت هم‏چنان چون كاخِ سردرآسمانِ قصّه‏هاي كودكي گرم است و رويايي

ﺟز اين كه بي تو،شهبانوي شب‏هاي شهاب‏انگيز،گاهي مي‏نشينم زير باران و ...

از اخترهاي خيس و خسته و سردرنشيبِ شيوني خاموش مي‏پرسم:

ﻧمي‏آيي؟

علي بداغي

يا رب! غمِ عشق را به من برگردان

لم‏يزرعِ احساسِ مرا تر گردان

گر عقل همين است كه من ديدم و ... - هست!

مانندِ گذشته‏ها مرا خر گردان

علي بداغي

يك روز نشد بدون هق‏هق باشيم

آيينه‏تر از آينه‏ي دق باشيم

آماج بسي دشنه و دشنام شديم

تا ياد بگيريم كه عاشق باشيم

علي بداغي

آغوش به روي شك نكن باز و برو

بر توسني از خيال مي‏تاز و برو

هر برگِ پلشتي كه به دستت دادند

در سطلِ زباله‏اي بينداز و برو

علي بداغي

بستيم به دنيا دل و ... سوتي داديم

مانديم چو خر در گل و ... كوتي داديم

جاي ابَراختري چو رستم را پاك

رُفتيم و به مردِ عنكبوتي داديم

علي بداغي

عمري ست كه بي‏آسَم و دستم عالي ست

با شاهِ دلت خشتِ خيالم خالي ست

اي بي‏بيِ بي‏حجابِ احساس بتاز

تا حكم،دل است،كار ما حمّالي ست

علي بداغي

برخيز و دوباره پاي دركن به ركاب

از گردنه‏هاي درد با شب بشتاب

بر نيزه عَلم كن دل خود را و ... بهل

بر روي تو آوار شود خانه‏ي خواب

علي بداغي

اي كاش دل از گلوله پر مي‏كرديم

عادت به جذامِ خواب‌وخور مي‏كرديم

هر خاطره‏اي كه آفتابي مي‏شد

آن را سرِ پيچِ نان ترور مي‏كرديم

علي بداغي

يك روز به يك فرفره دل‌مي‌بنديم

يك روز به يك پنجره مي‌پيونديم

يك روز وبالِ گردنِ خاطره‌ها

آخر به تمام ماجرا مي‌خنديم

علي بداغي

اي كاش دو گوشِ عقلمان كر مي‏شد

«يك» با همه اعداد برابر مي‏شد

با نرم‏ترين تلنگرِ دلْ‏تنگي

چشمانِ ترانه‏هايمان تر مي‏شد

علي بداغي

دنياي مرا بر سرم آوار‌نكن

از خوابِ خوشِ عاطفه بيدار‌نكن

آباديِ هي بي‏طرفِ قلبم را

تهديد به درگيري و كشتار نكن

علي بداغي

يك عمر به اين چلچله‌ها زل زده‏ايم

بر صورتِ سنگ،سيليِ سُل زده‏ايم

با سوت و كفِ ممتدِ احساسي گنگ

در زيرِ قَدَر قدرتِ نان پل زده‏ايم

علي بداغي

گفتي كه:”هميشه ساده دل مي‏بازد

اندوه به قلبِ سادگان مي‏تازد.“

يادت نرود كه كهنه فرماندهِ عشق

پرچم سرِ هر تَلي نمي‏افرازد

علي بداغي

كارِ دل اگر ترانه‏اندوزي بود

يا جامه‏ي ”دلْ‏تنگِ توام!“ دوزي بود

تنها نه همين دو هفته‏ي اوّلِ سال

هر روزِ خدا تازه و نوروزي بود

علي بداغي

تا فرصتكي هست بيا پر بزنيم

يك بار سري هم به كبوتر بزنيم

تا خُرد و خرابيم و كمي باراني

ديوانه بيا به سيمِ آخر بزنيم

علي بداغي

حيف است اسيرِ يك تبسّم بشويم

در كوچه‏ي هر نگاهكي گم بشويم

حيف است كه در الاكلنگِ هستي

جز بين خدا و عشق، اهرم بشويم

علي بداغي

لبخند،فراخوانِ توكّل به خدا ست

تيترِ پُرِ روزنامهي روزيِ ما ست

نادايه‏ي مهربان‏تر از مادرِ عقل

سانسورچيِ شعرِ كودكِ قلبِ شما ست

علي بداغي

سالي شد و باز دفترم خالي ماند

در كنجِ اتاق و غربتِ قالي ماند

هر بار كه ازقضا به‏هم برخورديم

با بغض سلام كرد و ... بد‏حالي ماند

علي بداغي

جز ”دوست بداريد“ نشد روزيِ ما

قربان عدالتت خدايا به خدا

از اهلِ جنوبيم و جهنّم يعني

در چنته نداريم به‏غير از رويا

علي بداغي

تا ديده به ابرِ ديده‏ات مي‏دوزم

در كوره‏ي حسِّ مبهمي مي‏سوزم

با اشكِ تو تا فرشته پَرمي‏گيرم

جز ”دوست بداريد“ نمي‏آموزم

علي بداغي

در پلكِ نهاده‏برهم‏ات مي‏بينم

در دستِ به‏سان‏مرهم‏ات مي‏بينم

آني كه در آسمان پي‏اش مي‏گشتم

در خنده و خواب درهم‌ات مي‌بينم

علي بداغي

خود را به هزار نوش و نيش آورديم

با هر كلكي كه بود پيش آورديم

چشمي به تنور و چشمِ ديگر تهِ صف

امّا چه بلايي سر خويش آورديم!

علي بداغي

تا ياد نگيريم كبوتر بشويم

هر تنگِ غروب نم‏نمك تر بشويم

خواب است و خيال اين كه شايد روزي

نقّاشِ حريرِ روحِ مادر بشويم

علي بداغي

در سايه‏ي چشمان تو شاعر شده‏ام

خاري به نگاهِ اهلِ ظاهر شده‏ام

ماليده به پيكرْ پيِ رسوايي را

بر بامِ تماشاي تو حاضر شده‏ام

علي بداغي

هم‏بازيِ باران بهاري بودم

از هرچه به‏جز عشق،فراري بودم

ديشب كه ستاره‏ها صدايم كردند

غرق عرق و دود و هزاري بودم

علي بداغي

از مهر بگو كه ماهِ شيرين‏سخني ست

آيينِ اهوراييِ شيطان‏شكني ست

بي‏صور چو منصور به محراب بيا

هرچند تو را پاسخِ دندان‏شكني ست

علي بداغي

خوابي تو و من غرقِ تماشاي توام

آسوده در آغوشِ نفس‏هاي توام

با هق‏هقِ خود ز خواب برمي‏خيزم

تنها و لگدمالِ تمناي توام

علي بداغي

از روزنه‏اي ناز،نگاهم كردي

آواره‏ي كوچه‏هاي ماهم كردي

هم‏بازيِ آذرخش و تندر بودم

امّا تو چه ساده سربه‏راهم كردي

علي بداغي

مي‏رفتم و بي‌دغدغه مي‏خنديدم

سق مي‏زدم و ستاره برمي‏چيدم

از ورجه‌وروجه آش‌ولاش امّا شاد

آسوده در آغوش خدا خوابيدم

علي بداغي

از هر طرفم ترانه‏اي مي‏جوشد

در تكيه به روي پاي خود مي‏كوشد

تا من به‏خودآيم كه چه پيش‌آمده‌است

پيراهني از واژه به خود مي‏پوشد

علي بداغي

بر خاكِ پدر نشسته ديدم پسري

سر در بغلِ خاطره با چشمِ تري

آن سو تَرَكَش آتش و اشكي كه:”چرا

بر خاكِ پسر نشسته باشد پدري؟“

علي بداغي

يك عمر به راهِ راست رفتي. حاصل؟

از ”مقصدِ ما خدا ست“ رفتي. حاصل؟

هر مسأله‏اي ولو دو دوتا را نيز

از راهِ ”خدا نخواست“ رفتي. حاصل؟

علي بداغي

از باغِ بلوغْ بوته‏ي سبزي چيد

راهي شد و آتش به تنِ برف كشيد

بيرقچه‏ي سرخِ ”دوستت دارم“ را

بر بدْ اورستِ قلبِ عالم كوبيد

علي بداغي

اي آن كه هم‏آغوشِ هزاران غولي

پيچيده به خويش چون شبي معلولي

سر بر سرِ سجّاده‏ي عادت،سرِ وقت

بي هيچ چِرايي به چَرا مشغولي

علي بداغي

از ماه و ستاره بگذر و ماهي باش

آن‏گونه كه عاقبت نمي‏خواهي باش

بازارِ فرشته‏ها سهامش بالا‏ ست

پروا نكن و كبوترِ چاهي باش

علي بداغي

بر خيز به كاووسْ‏دلي خش بكشيم

بر سينه‏ي سودابه سياوش بكشيم

تورانَكِ ”خواهي نشوي رسوا ...“ را

با رستمِ بوسه‏اي به‌آتش‌بكشيم

علي بداغي

اي كاش ترانه‏وار مي‏روييدم

در حنجره‏ي بهار مي‏روييدم

در اوّلِ هر هزاره‏اي يك لحظه

در يك دلِ بي‏قرار مي‏روييدم

علي بداغي

چندي ست از احوالِ دلم بي‏خبرم

از ثانيه‏گردِ ساعتي گيج‏ترم

جِرخورده‏سر،عينِ سنگ‏پشتي شب و روز

از عرضِ بزرگ‏راهِ نان مي‏گذرم

علي بداغي

احساسِ قشنگي ست بيا دور شويم

گهواره‏نشينِ نقطه‏اي كور شويم

با پاي برهنه دست در دستِ نسيم

هم‏بازيِ پروانه و زنبور شويم

علي بداغي

برخيز شعارِ ”مرگ بر گُل!“ بدهيم

دشنام به پروانه و بلبل بدهيم

برخيز ابوقراضه‏ي رويا را

تا بر لبِ پرتگاهِ نان هل بدهيم

علي بداغي

چشمان تو انعكاسِ رويا ست و ... من؟

فرماندهِ قتل عامِ غم‏ها ست و ... من؟

در كوچه‏ي نان ... نمي‏گذارد بغضم

دروازه‏ي انتظارِ دريا ست و ... من؟

علي بداغي

تا آدمِ استعاره و تصويريم

با ديدنِ يك ستاره گُرمي‏گيريم

همراهِ تمامِِ كودكان،بر درِ نان

با ريزشِ سقفِ قصّه‏ها مي‏ميريم

علي بداغي

برخيز و به آتشكده‏اي دورم بر

جايي كه نباشد ترور و زورم بر

از راه عراق زخمه بر زخم نزن

از شور بينداز و به ماهورم بر

علي بداغي

ديروزِ خيال و چوبِ حاشا خوردن

امروزِ دل و سيليِ دنيا خوردن

فرداي سكوت و پرسه‏اي بغض‌انگيز

در كوچه‏ي خاطرات و تيپا خوردن

علي بداغي

جز نام تو بر طاقِ اتاقم خوش نيست

جز طعمِ نگاهت به مذاقم خوش نيست

برگرد و اجاقِ خنده را روشن كن

كاحوال من و قلبِ چلاقم خوش نيست

علي بداغي

گيريم كه راي آسمان برگردد

زرتشت به آتشكده‏ها برگردد

كو فايده‏اي جز اين كه در تاريكي

بنشيند و يخ بندد و پرپر گردد؟

علي بداغي

خنديدي و راهِ مرغكِ دل وا شد

بر بامِ نگاهِ خسته‌ام پيدا شد

آرام و غريب و درهم و ناباور

لرزيد و دوباره راهيِ رويا شد

علي بداغي

حيف است در اين هوا،هوايي نشدن

چُرتَك زدن و راهيِ جايي نشدن

با لطفِ سرانگشتِ نوازشگرِ برف

بر بالِ كلاغ‏ها،خدايي نشدن

علي بداغي

امروز سلام و روز ديگر ... اين است

يك بوسه و ... ناشكفته پرپر،اين است

دستي پُرِ ”محبوبم!“ و دستي ”منفور!“

انگشت‏به‏دندان،چو مني خر،اين است

علي بداغي

بر گستره‏ي غصّه رهايم كردي

قرباني هر درد و بلايم كردي

تا آمدم و انس بگيرم با غم

با يك غم تازه جابه‏جايم كردي

علي بداغي

پر بودم و،بي‏خبر كه بايد تركيد

در هيئت يك ترانه از ديده چكيد

هرگاه فتيله‏ي دلم پت‏پت كرد

بالاش كشيد و قطره‏اي عشق مكيد

علي بداغي

با شورِ دل و شتابِ خون مي‏خوانم

تا پا نهي از پرده برون مي‏خوانم

فكرِ دُودَره‏كردنم ازسرواكن

چون امشبت از عمقِ جنون مي‏خوانم

علي بداغي

الحق چه نگارخانه بالي دارد!

رشك‏آور و نازنين جمالي دارد!

در قابِ قشنگِ غربتِ موزه ولي

پروانه‏ي بي‏چاره چه حالي دارد!

علي بداغي

از سينِ سحَر كارِ من آمدْشدن است

از پشتِ همه پنجره‏ها ردشدن است

در حسرت و انتظارِ حتّي يك سنگ

كارِ من و دل،مؤمن و مرتد شدن است

علي بداغي

باران! باران! سلامِ سيّالِ خدا!

بر باغِ تَرَك‏خورده‏ي دل‏تنگيِ ما

دل‏دل‏نكن و پنجره‏ها را وا كن

اينك چه قيامتي! دعاگوي شما

علي بداغي

باشد كه هميشه عشقْ جاري باشد

در پنجره غوغاي قناري باشد

شب‏هاي دگر نيز چنين شورانگيز

باراني و زيبا و بهاري باشد

علي بداغي

دلْ‏‏تنگِ توام،به گريه مهمانم كن

در خون بكِش و ترانه‌بارانم كن

من عابرِ آباديِ ويرانِ خودم

آباد كن و دوباره ويرانم كن

علي بداغي

از دستِ توام سينه به‏تنگ‏آمده‏است

شهدم همه در كام،شرنگ آمده‌است

در سينه‏كشِ ترانه امّا بي تو

يك پاي دلم هميشه لنگ آمده‏است

علي بداغي

بر سنگِ مزارم بنويسيد:”نَرَست؟

از بختكِ بخت تا نشُست از جان دست“

با اين همه،اين،اوّلِ عشق است،رفيق!

تا ز‌َهره‏تَرَك‏تر نشدي،فرصت هست

علي بداغي

بگذار بيايد،غمِ تصوير نخور

از هول،سرِ ترانه‏ها را بِنَبُر

تا رخصتِ پرسه زيرِ باراني هست

يا هو كن و در طويله‏ي عقل نَسُر

علي بداغي

آباديِ باصفاي قلبت آباد!

از دغدغه‌ي پاتَكِ دنيا آزاد!

سرْخطِ خبرهاي نگاهت هر شب

رزمايشِ سبزِ ”دوستت دارم“ باد!

علي بداغي

امشب شبِ ميلادِ شگفت‌آورِ ”ما“ ست

ذبحِ ”منِ“ دنيازده در پاي ”شما“ ست

تا كارتِ دل اعتبار دارد،يا هو!

بازارِ تماشاييِ آن - لاينِ خدا ست

علي بداغي

بر تيركِ هر ترانه مصلوب شديم

تا يادگرفتيم و كمي خوب شديم

بغضم كه سفرنامه‌ي باران را خوانْد

بغضش تركيد و باز مرطوب شديم

علي بداغي

پروا كن و پرده‌هاي ما را ندران

جز در خطرآبادِ خدامان نچران

بي‌چاره شديم تا به اين جا برسيم

از قافِ غريبِ عشق ما را نپران

علي بداغي

اي كاش دلم به سيمِ آخر مي‌زد

از بامِ ترانه لحظه‌اي پر مي‌زد

از پنجره‌ي پسا‌مدرنْ‌انديشان

بر قلبِ غريبِ عشق خنجر مي‌زد

علي بداغي

بنگر به پدر،مرا در او خواهي ديد

از باغِ دلش چه آيه‌ها خواهي چيد

آخر،پدران ز يك قماشند: سكوت.

اي كاش كسي سكوت را مي‌فهميد!

علي بداغي

عمري ست كه ديوانه و سرگردانيم

در گوشِ كرِ زمانه كُر مي‌خوانيم

كزكرده چو دانه در تَرَك‌هاي زمين

هي چشم‌به‌راهِ حضرتِ بارانيم

علي بداغي

چون حوصله‌ي اهلِ قلم سررفتي

از مخمصه‌ي ”خب،چه خبر؟“ دررفتي

تا لرزه بر اندامِ سكوتم افتاد

برخاستي و سوي سماور رفتي

علي بداغي

دعوا سرِ دنيا ست،بيا دور شويم

آواره‌ي گوشه‌هاي ماهور شويم

در عصرِ ”بپا چهارچشمي همه را“

تكبير بگوييم و كمي كور شويم

علي بداغي

با بوسه‌اي از ترانه لبريزم كرد

با هر چه نه از عشق،گلاويزم كرد

زنگار گرفته بودم از تنهايي

آيينه‌ي اشعارِ دل‌انگيزم كرد

علي بداغي

سرْضربِ دلم عجب شگفت‌آور شد

بر تورِ دلش نشست و چشمش تر شد

با سوتِ سكوت‌آورِ داور امّا

هم‌چون گُلِ گل‌محمّدي پرپر شد

علي بداغي

ﻣﻌﺼوم‏ترين معنيِ عصياني تو

ﻫامونِ نشسته زيرِ باراني تو

ﺳجّاده‏ي خيسِ انتظارت يعني

از ايل و تبارِ بي‏قراراني تو

علي بداغي

ول كن دلِ ديوانه گريبان مرا

ﻳﻌﻘﻮﺏ نكن رستمِ چشمان مرا

دستِ منِ درمانده به دامانت،دل!

از بيخ نكن بوته‏ي ايمان مرا

علي بداغي

ﻓرياد نزن،فاصله‏ها مي‏شنوند

روياهايت را به دمي مي‏دروند

ﮔل باشي و گريه باغبانت باشد

ﻟاهوت گريزان به لبت مي‏گروند

علي بداغي

ﻧاقوسِ غريبِ سهره‏ساراني تو

از نسلِ بلافصلِ هَزاراني تو

ره‏توشه‏ي كوچ تا بهاراني تو

ﻫمسايه‏ي سربه‏زيرِ باراني تو

علي بداغي

ﻣيناي دلت غروب را مي‏ماند

وقتي كه غريبانه‏ي غم مي‏خواند

ﻧقّاشِ نگاهِ مانده‌درترديدت

انگار تمام قصّه را مي‏داند

علي بداغي

ﻧمناك‏ترين ترانه‏ي انساني

ﺟوبارِ هميشه جاريِ عرفاني

ﻣيخانه‏ي معصومِ نگاهت يعني

ﻫمواره‏خرابِ كوچه‏ي باراني

علي بداغي

ﺳرد است؟ چراغِ گريه را روشن كن

ﻣاهوتِ گذشته را كمي بر تن كن

ﻳادت نرود خاطرم ار مي‏خواهي

ﻫر خاطره را هزار پيراهن كن

علي بداغي

ﻣي‏آيي و پروانه‏ترين مهماني

در پيله‏ي پاكِ پيكرم پنهاني

ﻳادآورِ ريشه‏هاي تاريخيِ من

از جنسِ بهار و بوسه و باراني

علي بداغي

ﻫي منتظرِ حضرتِ فردا بوديم

اين گونه نمي‏ماندِ دنيا بوديم

در هيئتِ تحريريه‏ي تنهايي

ﻳك عمر،قلم‌ْبه‌مزدِ رويا بوديم

علي بداغي

آرامشِ آيه‌هاي انساني تو

ﻳاسِ تهِ كوچه‌باغِ عرفاني تو

دروازه‏ي سبزِ آسمانِ احساس

از طايفه‏ي شاعرِ باراني تو

علي بداغي

ﺷاعر نه،كه نقّاشِ تماشاي توام

ﺑارانِ نفس‏گيرِ نفس‏هاي توام

ﻧيلي‏تَرَك از ترانه‏ي چشمانت

ﻣرطوب‏ترين مصرعِ معناي توام

علي بداغي

ﺑاراني و من خيسِ نفس‏هاي توام

ﻫي راهيِ آباديِ روياي توام

ﻳاسي تو و سينه‏ام قدمگاهِ غمت

ﻧقّاره‏زنِ شعرِ تماشاي توام

علي بداغي

آرامشِ چشمت چه خيال‏انگيز است

ﺗركيبِ بهار و اندكي پاييز است

ﻧجواي نجيبانه‏ي انگشتانت

از شُرشُرِ عاشقانه‏ها لبريز است

علي بداغي

امشب چه قيامتي كه برپا شده باز

قلّاده‏ي دل فقط كمي واشده باز

اين گونه كه از ظاهر اوضاع پيدا ست

دل‏تنگِ نگاه‏هاي پري‏سا شده باز

علي بداغي

پروانه كه از كنارِ مريم پر زد

مريم نه گلايه كرد و ني بر سر زد

تنها به ستاره‏ها تبسّم زد و باز

دفترچه‏ي دل را ورقي ديگر زد

علي بداغي

يك ثانيه خوابيد و ... خدا ... در وا كرد

زانو زد و ... زخم كهنه‏اي ... سر وا كرد

از دور ترين ستاره‏ها جفتي قو

در خوابِ رضا خزيد و او پر وا كرد

علي بداغي

چه حالي دارد اين نازك‏خيالي!

تكلّم با عقابِ قاب و قالي!

كنار شيشه‏ي شيون‏فروشي

بگويي جاي يك ديوانه خالي!

علي بداغي

دلا! بيعت مكن با سنگ و سيمان

به پاي خود مرو در مسلخِ نان

دلا! دردت به جانم! آخرِ عمر

نيندازي مرا از چشمِ باران

علي بداغي

علي الظاهر سپه‏سالارِ عشقيم

علم‏دارانِ دل بر دارِ عشقيم

جدا از ژست و تعريف و تعارف

شعاري زشت بر ديوارِ عشقيم

علي بداغي

به خوابم بي‏خبر پا مي‏گذاري

چه لي‏لي‏ها به لالا مي‏گذاري

ولي پشتِ چراغِ قرمزِ عشق

مرا با طعنه تنها مي‏گذاري

علي بداغي

چه عيبي دارد از ”من مُرده‏شَم“ گفت؟

لبِ چل تيكه‏ي ”پاخورده‏شم“ خفت؟

تمام كُنت و كُنتسْ واژه‏ها را

به‏جاروي ”به‌غارت‌بُرده‏شم“ رُفت؟

علي بداغي

بيا تا مي‏شود با هم بباريم

دمار از روزگارِ شك برآريم

از اين‏جا تا خدا در هر دو سويِ

تمام جادّه‏ها رويا بكاريم

علي بداغي

نگاهت انفجار يك ستاره ست

كه هر يك ذرّه،خورشيدي دوباره ست

چه حالي مي‏كني با چون مني منگ

كه خرجش،در نهايت،يك شراره ست

علي بداغي

بيا از بازيِ باران نپرهيز

نگاهت را به دارِ ”نچ!“ نياويز

صدايت مي‏زند پروانه‏اي ناز

خدا را تن‌كن و با خنده برخيز

علي بداغي

شب است و آسمان،نزديك و خوشگل

سَر و سِرّ عجيب موج و ساحل

به دريا گوشي و گوشي به زنگِ

كسي كش دوست دارم از تهِ دل

علي بداغي

نخستين لقمه‏ي خود را فروبرد

”چه با‏حال است اين تعطيليِ ترد!“

گُلَگ غرقِ تماشا بود و شادي

كه بالِ سي - 130 بر زمين خورد

علي بداغي

شب است و اين نگاهِ پاره‏پاره

مرا هل مي‏دهد سوي ستاره

نمي‏خواهم! نمي‏خواهم! نمي ... نه!

صدايم مي‏كند دريا دوباره

علي بداغي

پر و بالِ دلم را چيدي امّا ...

زمين‏گير و اسيرم ديدي امّا ...

زمستان رفت امّا روسياهي ...

به ريشِ عشق هم خنديدي امّا ...

علي بداغي

بيا تا امشبي ليلا‏ترينيم

ز صحراي جنون،ياسي بچينيم

نگو ”صحرا و ياس!؟ آن‏هم شبِ تار!؟“

بيا با آذرخشِ دل ببينيم

علي بداغي

گر از جنسي لجن هم‏چون تو بودم

به روي خويش آتش مي‏گشودم

اگر خربنده‏اي هم‏چون تو بودم

خدا را از لبانم مي‏ز‌ُدودم

علي بداغي

خوشا عقلي كه عرفانش تو باشي

مسلماني كه قرآنش تو باشي

خوشا بر حالِ چشمِ بي‏قراري

كه مرواريدِ مژگانش تو باشي

علي بداغي

نگاهت آخرِ شعر و شراب است

لبت ”باطل شدِ“ حرفِ حساب است

شواهد ظاهراً حاكي از آن است

كه روياهاي من نقشِ بر آب است

علي بداغي

نگاهت،انعكاسِ آسمان است

صدايت،سايه‏سارِ بي‏كسان است

سكوتم رعد و برقِ التماس و

دلم،بارانيِ ”با من بمان“ است

علي بداغي

كجا مي‏گردي اي دل پاره‏پاره

به دنبال پرستويت دوباره؟

زمين؟ حاشا! چه لبخند قشنگي

نشسته بر لبانِ آن ستاره!

علي بداغي

دلم مي‏خواست قلبم را درآرم

ميان سينه‏ي شيطان بكارم

و ابري باشم و تا بي‏نهايت

بدون وقفه بر قلبم ببارم

علي بداغي

چنان از شور و شادي بي‏قرارم

كه الآن است ديگر پَردرآرم

لبم را بر لبِ شيطان گذارم

كفِ پاي ملايك را بخارم

علي بداغي

غروب و مرغكي در حالِ پرواز

لب دريا نشسته دختري ناز

نگاهش خيره بر امواج و ... قلبش

رها در كهكشاني بي‌سرآغاز

علي بداغي

حضورت آبشاري از ترانه ست

طنين اندازِ حسّي مادرانه ست

و تا از ”دوستت دارم“ بگويم

دلم چون طفل دنبال بهانه ست

علي بداغي

مرا با بي‏دريغِ مهرباني

زچنگالِ ”چرا؟“ ها مي‏رهاني

و ليكن با زبانِ بي‏زباني

ميان آتشِ دل مي‏نشاني

علي بداغي

عجب دنياي باروياستيزي !

چه ”من“ بازانِ از ”ما“ درگريزي !

خدايا كاش در هر شعرِ تلخي

كمي گَردِ فراموشي بريزي !

علي بداغي

بيا در ماتمِ مجنون بگرييم

كنارِ قبرِ ليلي خون بگرييم

بيا دل،تا كمي احساس باقي ست

براي غربتِ كارون بگرييم

علي بداغي

تو با اين شور و حال آسماني

مرا هر دَم به‏آتش‏مي‏كشاني

و با يك بوسه بر پيشانيِ من

تمام شعله‏ها را مي‏نشاني

علي بداغي

شب و شب‏خوانيِ مرغان و دريا

نگاهِ ماه و لبخندِ ثريّا

من و ناز و نوازش‏هاي رويا

چه سبز است و چه خالي جايِ ... امّا

علي بداغي

چنان شور و شري در سينه داري

كه نبضِ كهكشان را مي‏شماري

مرا در تورنمنتِ بي‏قراري

فرافرسنگ‏ها جامي‏گذاري

علي بداغي

سر ِشب بود و دريا و خرابي

و احساسي شگفت‏انگيز و آبي

بپيچد كاش در باغِ دلم باز

صداي دل‏نشينِ پاي خوابي

علي بداغي

به غير از گنده‏گويي بارِ ما نيست

به‏جز سرپوش در انبارِ ما نيست

چنان چاييده دل‏هامان كه ديگر

دويدن زير باران كار ما نيست

علي بداغي

گريزان از به‏غير از ”دوست دارم“

سرم را روي رويا مي‏گذارم

نگاهم كم‏كَمك پر مي‏گشايد

خودم را با تو تنها مي‏گذارم

علي بداغي

سلامِ ساده‏اش بوي خدا داشت

نگاه‏هايش صدايي آشنا داشت

خودم را خط‌به‌خط كاويدم امّا

نفهميدم كجاي قصّه جا داشت

علي بداغي

خدا را خرجِ خوردوخواب كرديم

بگو ”نه!“ پشت بر مهتاب كرديم

سرِ طفلك،دلِ بي‌چاره‏مان را

به چِندِرغاز زيرِ آب كرديم

علي بداغي

نمي‏خواهم بگويم ناب بودم

كبوترخانه‏اي بي‏خواب بودم

ولي تا از تبارِ آب بودم

فقط هم‏بازيِ مهتاب بودم

علي بداغي

چنان در شعله‏هاي عشق،مستم

كه خار چشم خفّاشانِ پَستم

گر اين پَستان خدا را مي‏پرستند

بگو من تا ابد شيطان‌پرستم

علي بداغي

بيا و آتشم بر جان مزن باز

پر و بال غرورم را مكَن باز

بيا و با نگاهي اين‏چنين ناز

دوباره پيله بر جانم نَتَن باز

علي بداغي

بيا در پيله‏ي دنيا نگنديم

پري وا كرده با باران بخنديم

درِ دل،اين خراباتِ خدا را

به رويِ ”دوستت دارم“ نبنديم

علي بداغي

بده بر بادِ چشمت حاصلم را

بچرخان بِين دستانت گِلم را

قلم بردار و بر بومِ دلِ خود

بكش زير قدم‏هايت دلم را

علي بداغي

به تأييدِ هزاران غولِ عاقل

زدم بر هرچه رويا،مُهرِ باطل

ولي هنگام تصويبِ نهايي

عجب گيرِ سه‏پيچي داده اين دل!

علي بداغي

ز دنيا دل به رويا بسته بوديم

به حزبِ عاشقان پيوسته بوديم

ولي با لطفِ شعبانْ بي‏مخِ عقل

به نانِ اجنبي وابسته بوديم

علي بداغي

رها در اوجِ روياي قشنگي

فرودآمد كنارِ تخته‏سنگي

گُلي بر سر زد و ... در درّه پيچيد

صداي شومِ شليكِ تفنگي

علي بداغي

گلِ نشكفته‏اي پرپر شد امشب

عروسِ بادِ ناباور شد امشب

به خود پيچيد و پيچيد و ... سرانجام

زن همسايه هم مادر شد امشب

علي بداغي

چرا با كودكي‏ها قهر كرديم!؟

زلالِ لحظه‏ها را زهر كرديم!؟

چرا داراييِ ديوانگي را

براي لقمه ناني مَهر كرديم!؟

علي بداغي

شب يلدا و نرمكْ‏ريزِ باران

مرور خاطرات و جمعِ ياران

نيفتاده‏ست چيزي از قلم؟ هيچ؟

نه حتّي يادي از ما بي‏قراران؟

علي بداغي

چه بايد گفت؟ حرفي كودكانه

شبيه باد و باران و ترانه

در انبانِ دلم چيزي ندارم

به غير از گريه‏هاي بي‌بهانه

علي بداغي

بيا و هم‌نشينِ اشكِ ما باش

تماشايي‌ترين شعرِ خدا باش

يزيدي؟ مثل من؟ عيبي ندارد

به اميدِ كريمِ كربلا باش

علي بداغي

گلو چون ابرِ سرگردان دريدن

ز بامي بر سرِ بامي پريدن

ندارد حاصلي الّا و الّا

غمِ غربت براي خود خريدن

علي بداغي

سلام و ... امشبي ما را دعا كن

خدايي با تمامِ دل صدا كن

به آهي،معبرِ حُرِّ دلم را

به سوي كربلاي گريه وا كن

علي بداغي

چنانم در دل و جان خانه كردي

كه الّا با خدا بيگانه كردي

منِ از جنسِ خارا را خمار و

خرابِ خوابِ يك پروانه كردي

علي بداغي

فرازِ قلّه‏ي رويا نگه‌دار

به دور از درّه‏ي دنيا نگه‌دار

خداوندا به قلبِ بي‏قراران

دلِ ما را همين بالا نگه‌دار

علي بداغي

دلم بي تو گلي بي‏باغبان است

ز جنسِ انتظارِ عاشقان است

تمامِ لحظه‏هايم بي‏حضورت

سياه‏چالِ ميان كهكشان است

علي بداغي

چنان در خويش ويرانم تو كردي

چنان خواب پريشانم تو كردي

مقيم كوچه‏ي خورشيد بودم

بلاتكليفِ بارانم تو كردي

علي بداغي

برايت گرچه شايد خنده‏دار است

غمت سيّاره‏ي دنباله‏دار است

چه ربطي دارد؟ اصلاً بي‏خيالش!

هوا باراني و دل بي‏قرار است

علي بداغي

گياهي ريشه در گنداب بودم

پرستويي اسيرِ قاب بودم

تمامِ عمر امّا - با همين حال -

براي ديدنت بي‏تاب بودم

علي بداغي

تنم تنديس فريادي شگفت است

توقفگاهِ ”قلبم گُر گرفت“ است

نگاهم بي‏گدارِ اين كه آيا

چرا درهاي سبزِ گريه چفت است

علي بداغي

خدا را زير باران خواب ديدم

دلم را طفلكي بي‏تاب ديدم

چو طفلم در بغل خواباند و ... خود را

چراغِ كوچه‏ي مهتاب ديدم

علي بداغي

خودم را بي‏خودي مشكوك كردم

اسيرِ سنّتي متروك كردم

نهادم سر به دوش عقلِ مُنگل

و قانونِ دلم را كوك كردم

علي بداغي

سرِ پيمان پاكت پا نهادي

دلت را بر سرِ دنيا نهادي

نشستي تركِ زينِ اسبِ ترديد

مرا در گرد و خاكت جا نهادي

علي بداغي

سلام اي هر كه مهمانت قناري‌ ست

قرارت روز و شب با بي‏قراري‌ ست

تو هم هر يك‏دو گامِ خاطراتت

- شبيهِ هر كه عاشق - مين‏گذاري‌ ست؟

علي بداغي

مبادا شعر در من مرده باشد

دلم را زنگِ غربت خورده باشد

كمي شك در به سوي در دويدن

مرا از يادِ باران برده باشد

علي بداغي

درآمد از در و در مبل لم‏داد

غزالِ غصّه را از خانه رم‏داد

- ”خداحافظ!“ - ”به اين زودي!؟“ و برخاست

و افسارِ دلم را دستِ غم داد

علي بداغي

سراپاي نگاه‏ها كاش گِل بود!

شبيه كودكي در كوچه ول بود!

عنانِ خنده‏ها و گريه‏هامان

فقط در دستِ بازيگوشِ دل بود!

علي بداغي

تمام عمرِ خود اين ‏جا اسيرم

كه از چشمِ تو امضايي بگيرم

چرايش را نمي‏دانم،ولي كاش

از آن پيشم كه باز آيي،نميرم!

علي بداغي

يكي در گوشيِ خود جار مي‏زد

يكي فالي براي يار مي‏زد

يكي مشغول عكس يادگاري

يكي‏هم رو به دريا زار ‏مي زد

علي بداغي

شگفت‏انگيزِ چشمش را به من دوخت

تمامِ شوره‏زارِ باورم سوخت

و نرمك‌نرمكم با نم‏نَمي نرم

ز نو روييدني اين‏گونه آموخت

علي بداغي

تو را بسيار باوركرده‏بودم

هزاران بارت ازبركرده‏بودم

ولي دريا پياپي طعنه مي‏زد

چه عمري بي خدا سركرده‏بودم

علي بداغي

نه در انديشه‌ي شعر و ترانه

نه صيدِ سوژه‌هاي شاعرانه

تمامِ ماجرا از اين قرار است

كه دلْ‌تنگيم و دنبالِ بهانه

علي بداغي

خدا،يعني نگاه‏هاي تَرِ ما

دلِ پروانه‏درخون‏پرورِ ما

خدا،يعني دعاي خيرِ پرواز

براي آن كه مي‏چيند پرِ ما

علي بداغي

مرا در هُرمِ دستانت بخوابان

در آن موي پريشانت بخوابان

منِ يخ‌بسته‌ي بي‌خانمان را

در آتشگاهِ چشمانت بخوابان

علي بداغي

گرفتارِ هجومِ خاطراتم

هميشه آچمزِ فيلِ حياتم

نده زحمت به فرزينِ فِراقت

كه با كيشِ رُخت عمري ست ماتم

علي بداغي

هميشه مرگ بر ما مي‌زند زل

كه يك جايي بگيرد آخرش بُل

اگر ديوارِ چين را هم بچيني

به هر ترفندي آخر مي‌زند گُل

علي بداغي

تمامِ بودنم يك تكّه چوب است

شناور روي درياي غروب است

اگر جوياي حالِ قلبِ مايي

دوباره راهيِ قطبِ جنوب است

علي بداغي

معلّم،انفجارِ مهرباني ست

اگر جز اين،چنين نامي روا نيست

محصّل،خانه‌ي بي‌نظمِ عشق و

معلّم،ناظرِ خانه‌تكاني‌ ست

علي بداغي

ﺷكوه شمع را باور نداري

ﻫواي سوختن در سر نداري

رفو كن بال‏هاي كودكي را

ﻫميشه فرصتي ديگر نداري

علي بداغي

ﻧگاهت چك‏چكِ ”أَمَّن يُجيب ...“ است

ﺳرابُستانِ احساسي عجيب است

ﯾقين دارم كه قرمزناكِ قلبت

ﻣدارِ امنِ عذرايي نجيب است

علي بداغي

ﻣلايم مثل ضربْ‏آهنگِ باران

ﺣ‌ريرِ نازكِ انجيل و قرآن

ﻣدارِ خاطراتي خيس و خاموش

دروني ابري و نامي فروزان

علي بداغي

ﭘرستوي قشنگِ قصّه‏هايي

رها در پهنه‏ي پاكِ خدايي

ﻳقينِ ”دوستت دارم“،ولي نه!

امانت‏دارِ نازِ كبريايي

علي بداغي

ﺑلاترديدِ احساسي اصيلي

ﻫنوزِ بغض‏هاي بي‏دليلي

ﻳكي بودِ قشنگِ قصّه‏ي عشق

ﻧقاهتگاهِ دل‏هاي عليلي

علي بداغي

ﺣضوري از زلالِ كوثري تو

ﻣناجاتِ گلِ نيلوفري تو

ﻳقينِ ياكريمي زيرِ باران

ﺩل از جنسِ رضاي مادري تو

علي بداغي

پري‏سا پارسا ني آدمي بود

كه حسِّ نابِ مي‏آيدكمي بود

براي زخمِ چركينِ چكاوك

حضورِ نازنينِ مرهمي بود

علي بداغي

ﺣضورش پارگي‌ها را به هم دوخت

از اين دنيا به‌جز باران نيندوخت

ﻣگر كارون چه گفت آن شب،كه حامد

دلِ هي‌بي‌قرارش اين قدَر سوخت؟

علي بداغي

به نامِ او كه حامد را صدا كرد

و ما را در فراقش مبتلا كرد

به نامِ او كه در دشتي مشوّش

لبِ رودِ ”چرا؟“هامان رها كرد؟

علي بداغي

رضا با حس و حالي مبهم آمد:

”صدايي آشنا در گوشم آمد.“

صفي از نور زل‌زد بر درِ خُلد

و ايمان داد زد:”حامد هم آمد!“

علي بداغي

خسته‏ام از هي سلامْ از روي عادت،خسته‏ام

گيسوي دل را به دمبِ اسب رويا بسته‏ام

كوزه‏اي آكنده از احساسم و در زير خاك

بي‏كسي را سر فرودآورده‏ام بر دسته‏ام

علي بداغي

من بدون عشق مي‌ميرم،نمي‌فهمي؟ كري؟

يا خيالت از خداي عشق هم عاقل‌تري؟

پاي در كفشِ دلِ ديوانه‏اي چون من نكن

كفرِ من صدها شرف دارد به ايمانِ خري!

علي بداغي

من نه اهلِ حزب و مزب و  ائتلاف و دسته‏ام

نه به اين دكّان و آن دكّان‏تَرَك وابسته‏ام

لُبِّ مطلب،با سلام و عرضِ كلّي معذرت

من فقط از مرگ بر هر چيز و هر كس خسته‏ام

علي بداغي

ساده‏ي ديرينه‏ام! يادت به‏خير!

آيتِ آيينه‏ام! يادت به‏خير!

بوي باروت است و موجِ انفجار

هي‏زلالِ سينه‏ام! يادت به‏خير!

علي بداغي

شعر يعني رعد و برقِ جانِ تو

زورقِ ذهنِ من و طوفانِ تو

شعر يعني رقصِ جفتي قوي خيس

بر لبِ درياچه‏ي چشمان تو

علي بداغي

اخم‏هايت را كه درهم مي‏كني

رويِ رويا‏هام را كم‌مي‏كني

پس چرا تا سر به بالين مي‏نهم

سر به روي گونه‏ام خم مي‏كني؟

علي بداغي

كهنه زخمي در دلم در حالِ زا ست

ضجّه‏هايش گِلّه حتّي از خدا ست

گفته بودي:”كم‏كم عادت مي‏كني.“

آخرِ خطّم،بگو عادت كجا ست؟

علي بداغي

رفته‏اي يعني و من باوركنم؟

غنچه‏ي ياد تو را پَرپَر كنم؟

تازه دارم ياد مي‏گيرم گُلم!

تا ابد خاكِ تو را بر سر كنم

علي بداغي

تا نگاه‏هايم به راهت ماندني‌ ست

برگْ‌برگِ انتظارم خواندني‌ ست

اين به‏قولِ ما دل و،بعضي،لگن

در خطرناكِ خدا هم راندني‌ ست

علي بداغي

آمدم تا باز‏ هم باوركنم

شعرِ چشمان تو را ازبركنم

گرچه مي‏كوبد جهان بر طبلِ جنگ

نانِ خشكِ عاشقي را تر كنم

علي بداغي

حسّي از ديوار شب سرمي‏كشد

سايه‏وارم سوي بستر مي‏كشد

پلك‏ها تا بوسه بر هم مي‏نهند

از تنم پروانه‏اي پرمي‏كشد

علي بداغي

گوش با ناليدنِ ني مي‏كنيم

اسبِ احساسات را هي‏مي‏كنيم

سوت‏و‏كورِ سنگلاخِ عشق را

با همين تلواسه‏ها طي‏مي‏كنيم

علي بداغي

گريه يعني دل هنوز آواره است

غمْ‏دچاري هم‏چنان بي‏چاره است

گريه يعني بيعتِ دل با خدا

در جهاني كز درون صدپاره است

علي بداغي

در نگاهم بذرِ باران كِشت و رفت

خاطرم را در خماري هِشت و رفت

پرده‌ي پايانيِ پرواز را

پرده‌ها را پس زد و ... ننوشت و رفت

علي بداغي

آه! باران! پا بكوبان تا سحر

تا نمي‏دانم كجاهايم ببر

تا مگر از روزگاري اين‏چنين

امشبي را هم بمانم بي‏خبر

علي بداغي

گر همه عالم برايت مي‌زند

چاله يا چاهي برايت مي‌كَند

جز اذانِ ”دوستت‌دارم!“ نگو

”هر كسي بر طينتِ خود مي‌تَنَد.“

علي بداغي

باز دنيا بوي باران مي‏دهد

بوي نرمكْ‏ريزِ «رحمان» مي‏دهد

باز آتشگاهِ قلبِ عاشقان

مژده‏ي گاثاي «انسان» مي‏دهد

علي بداغي

شعر يعني رستخيزِ واژه‏ها

بااسارت‌درستيزِ واژه‏ها

شعر يعني عكسِ خونينِ زني

در غبارِ خاكْ‏ريزِ واژه‏ها

علي بداغي

كاش دل‏هامان هميشه تنگ بود

با سكوتِ سنگ‏ها در جنگ بود

كاش در هر تورنمنتي غيرِ عشق

هر دو پاي دل به‌كلّي لنگ بود

علي بداغي

چشم‏هايت چشمه‏ي خورشيد نيست

دست‏هايت سايه‏سارِ بيد نيست

بي تو امّا زندگي چيزي به‏جز

پرسه در پس‏كوچه‏ي ترديد نيست

علي بداغي

تك‏سوارِ خنده از قعرِ غبار

مي‏نشيند بر لبانِ انتظار

گوش كن! اينك اهورايي‏ترين

انفجارِ ”دوستت دارم“: بهار!

علي بداغي

عيبِ كار از جعبه‏ي تقسيم نيست

سيمِ سيّارِ دلِ ما سيم نيست

اين خدا،اين‏هم هزاران طولِ موج

ديشِ احساساتِ ما تنظيم نيست

علي بداغي

دل نمي‏گويد كلوزآپش كنيم

در وَلو فينالكي كاپش كنيم

دست كم،گاهي،براي دل‌‌‏‌ْخوشي

پشتِ جلدِ زندگي چاپش كنيم!

علي بداغي

هم دهانِ آب،آب افتاده بود

هم يگانِ موج‏ها آماده بود

پيرمردي با عيالِ محترم

روي شيبِ ماسه‏ها لم‌داده‌بود