سلام اي خسته از پرچين و پرگار!
كلافه از خيابانهاي تكرار!
در اين وبلاگِ باراني، كمي ابر
براي گَهگدارِ گريه بگذار!
لبريزترين ترانه تقديمِ شما
دستم، مگر از دعاي باران، خالي ست
اين شُرشُرِ عاشقانه تقديمِ شما
خسته از
سنگ و
سلاح و
دار و
ديوار و
ترور
تحريم و ...
تكرار خبرهاي حجيم.
باز صد رحمت به شيطان رجيم!
كودكم ميخندد و ...
كات!
باز
بسمالله الرّحمن الرّحيم
علي بداغي
كودكِ روياي سرتاپا كبود!
كم بنال
كم بنال از ناپدرْ دنيايِ بر هر چون تويي
آورده بس شلاقِ بيشرمي
فرود.
گفته بودندم
و گفتم
تا بگويي
”عشق،از اوّل،سركش و خوني نمود.“
گريه كن
گريه
امّا
خوب يا بد
ياد ميگيري
تو هم
بايد بخندي
با دهانِ زخمهاي مهلكِ خود
دير و زود
علي بداغي
به چشمِ همه
حتّي اَبَرْآيينهترينانِ جهان
سنگترينم
يا
در نظرِ اهلِ”مبادا كه فلاني خل و ديوانه و يا ...“
منگترينم
خوشحاليام اين است
كه بي شايدِ بارانيِ رويا ست هنوزم دل و
بيرنگترينم
با يادِ نخستين سرك و پرسهي بيدغدغه در باغِ بلوغِ تو و
آن خاطرههاي همهْ آكنده هنوز از رَمِ آهوبرهي رابطه
دلتنگترينم
حالا
تو بگو
سنگترين
سنگترين
سنگترينم
علي بداغي
خواستم
عاشق بمانم
نان
سرِ ناسازگاري
ساز كرد
عشق
آمد
پيش از آني
كِش ببينم سير
يا حتّي
سلامي ...
پس خزيد و
بالها را
باز كرد
پلك بستم
از كبوترخانِ خيسِ خاطرم
پرواز كرد
علي بداغي
آبها را
گِل كنيد
آيينه را
باطل كنيد
با تمامِ بودتان
خونم به يعني دل كنيد
بيصدايم
در حصارِ بيكسي
بسمل كنيد
هر چه ميخواهيد
با اين جانِ ناقابل كنيد
ناشمايان!
ناشما!
امّا
به دنياتان قسم!
خواب او را ديدهام
پيراهنم را
ول كنيد!
علي بداغي
برنتابد
زخمهاي تيشهي هرزَهرهريزِ ”دوستت دارم! خدايا!“ را
اگر قلبي
قشنگ
كِي
هويدا ميشود
موساي زيبايي
ز سنگ؟
علي بداغي
صيقلي
كِي ميشد و
حيرتبرانگيز و
- ببين! -
اينگونه شفّاف و قشنگ
گر نميشد
سالها
بازيچهي امواج
سنگ؟
علي بداغي
هميشه
همين بوده رسم سفر
يكي
ميپرد
ناگهان
راحت و
نرم و
آرام و
بيدردسر
يكي
مانده
در بهت و باران و خون
غوطهور
علي بداغي
ماه
همچنان ماه و
ما
ماتيم
علي بداغي
”گفتم نكن!“
دلم هُرّي فروريخت و
با تعجّب و ترديد
سرْوقتِ كودكم رفتم
كه در اتاقي نشسته بود و
در حين نقّاشي
هر از چند لحظهاي
ميزد داد.
- بابا! باد.
پردهي پرت بافيام ...
افتاد؟
پنجرهاي
باز و
نگاهي
به راه
بغض ماه
علي بداغي
هي نگو
خاكِ مرا
شايد از دشتِ پرازخونِشقايقشده برداشتهاند
چادرِ عمرِ مرا
در مسيلِ مثلاً عشق،برافراشتهاند
دستبردار
از اين حسِ غريبي
كه پس از اينهمه سال
حاصلش،خنجر تيزيست
كه در هر وجبِ خاكِ تَرَكخوردهي تصويرِ خيال تو و
اين خاطرهها
كاشتهاند
علي بداغي
باز
دريا،شعر نابي ميسرود
جاي پاهاي تو را
از روي ساحل
ميربود
علي بداغي
و گاهي
قلبهامان
عينهو بيغوله
در گرد و غبارِ گردبادي گنگ
ميپوسد
و غير از نفرت و نفرين و
احساسي فراشايدجنونانگيز
لبانِ مُهر و مومِ لحظههامان را
نميبوسد
علي بداغي
در خلأ خواب و
خيالي
كه فقط
لجّهي لاي و لجن است و قُرُق نا و دود
آي رهاكردهچنينمچهزود!
واي اگر
خاطرهاي هم
نبود!
علي بداغي
ميرسم
با بار و بنديلِ بلورِ بغض و
چشمي
تشنهي يك جرعه خواب
خانه امّا
بيشلوغِ هرشبِ چشمت
خراب
باز
بغضِ تلخِ گلدان و
من و
غرقابِ قاب
علي بداغي
هيچ ميداني
چرا دريا چنين طوفاني است؟
جاي پاهاي تو را ميبوسد و
آكنده از
فريادِ يك ريزِ
”كنارم تا ابد ميماني؟“ است
علي بداغي
صدايم كن و
قعرِ غارِ غروبِ غريبِ غمانگيز و غارتگرِ غصّه را
غرقِ آهنگ كن
بخند و
مرا
باز هم
رنگ كن
علي بداغي
تيرِ بيمصرفْكناريپرتْافتادهستِ احساسِ مرا
با كمانِ چشمهايت
تا نميدانم كدامين سويِ سرخِ سرزمينِ سبزِ رويا
- همچو آرش -
ميكشي؟
روي صيقلْخوردهْبسيارِ كسالتبارِ تصويرِ خيال و خاطرم
خَش ميكشي؟
امشبم را هم
به آتش ميكشي؟
علي بداغي
دخترك،محوِ تماشاي عروسك
مادرش،فكرِ جهاز
مادرِ مادر
كنار بقچه
در حال نماز
با دلي
در كوچههاي كودكي
در اهتزاز
علي بداغي
تا ولو يك لحظه
نامت را
براي التيامِ تاولِ لبهاي مجنونِ بيابانگردِ دل
آهسته نجوا ميكنم
در
به روي هقهقي
طولاني و
نامنتظر
وا ميكنم
علي بداغي
دخترك
مشغول لالايي
عروسك
چشمهايش
گرمِ خواب
شاعرِ بيچاره!
اينك
شعر ناب
علي بداغي
بعدِ چندين سال
هنوز
نگاهم
از پيچْپيچِ يالهاي دودهاندودِ گمْ در تلنبارِ خاطرات و خيال
دلم را
بهدوشميكشد
تا توچال
و مينشانَدم
به تماشاي آن سكوتِ زلال
علي بداغي
تا نفهمي
كه تو
خود
گمشدهي خود هستي
هر دَمت
دل
به دري ميبَرَد و
پابستي
علي بداغي
آكنده از آهنگ نگاههاي تو بودم
شاعر كه نبودم
علي بداغي
به چشمِ دشنهتادستهدرسينهْ شاعري مغموم
كه از سلالهي - تابهيادميآورد - پَركشيدهي سار است
مرگ
بلندايِ
پر شاخ و برگِ
آخرين
سپيدار است
علي بداغي
غربتِ
موسي و
عيسي و
محمّد را
ببين!
معذرت ميخواهم و
عرضي ندارم
جز همين!
علي بداغي
ميخندي و
از هر وجبِ خاكِ تَرَكخوردهي ترديد
خدا ميجوشد
بيچاره دلم!
گاهگداري
كه صداي تو
سياه ميپوشد
علي بداغي
اي
نبُرده آسمان را
در ترافيكِ بههمپيچيدهازهرسو شگفتِ نان
زِ ياد!
بودنت
آكنده از
علي بداغي
زنجره!
در برهوتِ شبِ بيپنجره
پاره نكن حنجره
علي بداغي
در شفق
جاري ست چشمت
من
غروب
آبريزِ تو
شمال و
من
جنوب
علي بداغي
براي آن كه رويايي ست
سرانجامِ دلِ گستاخ
با هركولِ مستِ ”دوستميدارم“
تماشايي ست
علي بداغي
در كوچهپسكوچههاي ابتداي جوانيِ خويش
ول بودم
دنبال تو و
تكّهپارههاي دل
بودم
علي بداغي
- كاش
قلبت را
فقط يك بار ديگر
زير باران باز ميكردي.
- كه برگردي؟
علي بداغي
دلم
باز
پاييزي و
تنگ و
باراني است.
نگاهت
حديث ِنميماني است
علي بداغي
تنهايم و
تنهايي
تنها
نميآيي؟
علي بداغي
با نگاهي دردناك
كودكي
در لاي و گل
با رخت هايي چاكچاك
باد و باران را چه باك؟
علي بداغي
پنجره
پاييز
پرستو
پسين
خاطرهها
در كمين
علي بداغي
تارِ بهتنگآورِ تنهايي و
بيدادِ غريبانهي پودِ جنون
خلعتِ خوبي ست
براي تنِ طفلك
دلِ سرمازدهچونلالگكيسرنگون
علي بداغي
امروز
با سنگ ميزنندمان و
بسمالله
فردا
بر سنگ ميكَنندمان و
بسمالله
علي بداغي
شب
در پيش
كوهها
در تاريكي فروميروند و
آدمي
در خويش
علي بداغي
چه ميكرد با ما
شررخيزِ شوري شبحگون و بشكوه و شنگرفناك و شگفت!
خدايا
گلوگاهِ دل را
غمِ نان گرفت
علي بداغي
زوزههاي وحشيانهي باد
بادبادكي بر بند
و گيرهاي
كه دندان بر هم ميفشارد و ميفشارد و ...
ميكشد فرياد
علي بداغي
در جهاني
كه سراسيمه و سردرگم و اين گونه وسيع
در ستونهاي رسيدهبهخدا آتش و دود
روز و شب ميسوزد
شاعرِ مسخرهي عشقانديش!
پارههاي دلِ وحشتزدهي كودكِ چشمان تو را
كه،به هم ميدوزد؟
زندگي
بر چو تويي
صاف بگويم
به خدا
... !
علي بداغي
كاش
هر نوروز
دلهامان
براي پرسه در صحراي چون رنگينكمانِ ”دوستت دارم“
كنارِ كودكان آماده بود!
هفتسينِ سفرهي احساسِ همسالانِ من
ساده چون
سجّاده بود!
علي بداغي
كاش ميشد
”دوست دارم!“ را
دوباره
بر در و ديوارِ دنيايي چنين با سرعتي سرگيجهآور
در مسيرِ سردسيرِ ”مرگ بر احساس!“
نقّاشي كنم!
هر خيابان را
به جاي خون
خداپاشي كنم!
علي بداغي
با دلي درهمفشرده
انتظاري دردناك
خاطراتي خطنخورده
مخملِ جان،چاكچاك
گِرد ميآييم گِرداگِردِ خاك
اي زلالِ لحظههاي خوب و پاك!
مرگ را
از پا نهادن بر گلوي عاشقِ حتّي قناريها
چه باك؟
علي بداغي
بگذاريم
كه هر حادثه
هرچند
نفسگير و
بهتنگآور و
از هر جهت از دايرهي علّت و عادات جدا
باز،شيرينيِ صلحِ دلِ ازتشنگيِعشقْتركخوردهي ما باشد و
بارانِ خدا
علي بداغي
هركدام از ما
رُماني پرفروش
امّا
ضعيف و
غالباً تكراري و
سطحي
كسالتبار
با پايانكي لوس و رقيق.
كاش
مانند مَتلها
ساده بوديم و
عميق!
علي بداغي
اهلِ آباديِ باران و بهار و گل و پروانه،سلام!
از نمكزارِ دلِ ساده و مبهوتِ منِ زلزده بر جاي قدمهاي
شگفتآورِ ياران
چه خبر؟
خوش به حالِ دل بيعاطفهي صخره و سنگ!
علي بداغي
منِ دلْتنگِ تو از گريه بهتنگآمدهام
سنگيندل!
باوركن!
آسمان نيز
به حالِ منِ بيچاره چنين ميگريد
پارهي گل!
لب تر كن!
بيقرارانه تو را منتظرم
شكوِهها را
به حسابِ تنِ بيطاقتِ وامانده بهل
سر بركن!
علي بداغي
از لطف خدا بود
كه غم
قسمتِ ما بود
ورنه
دلِ بيچارهي ما
لايقِ همصحبتيِ عشق،كجا بود؟
علي بداغي
دفعتاً از پنجره برخاست و
ششپلّهيكي
رفت به سرْوقتِ كبوترهايش.
آسمان
غرق در انديشه
فقط خم شد و زد
بوسهاي خيس
به سر تا پايش.
علي بداغي
بر ماسه مينويسم
از اين غروب زيبا
دلميكنم ز فردا
- يعني مني كه عاشق،مشغولِ لفت و ليسم؟ -
موجي
به حرفهايم
ميخندد و ...
چه خيسم!
علي بداغي
آدمي
جادّهي احساسِ غريبي ست
تولّد تا مرگ.
دفتري
شايد
تنها
يك برگ.
علي بداغي
گر دَمي
بر حسْبِ حتّي اتّفاق
دل
برآيندِ نواي ناي و
نرمكْريزِ باران و
شگفتاشورِ نيلوفر
شود
عشق
ازنو ميدهد فرمان و
پيغمبر شود
علي بداغي
تا نگاهِ ملس و غبطهبرانگيزِ شما
ياكريمِ لبِ ايوانِ شگفتآورِ لبخندِ خدا ست
دلِ بارانيِ بيطاقتِ من
جَلدِ شما ست
علي بداغي
تا گريه
ميان چشمهاي بيقرارِ ما دو تا پل زده بود
هر لحظه
فرشتهاي
به ما زل زده بود
علي بداغي
دست در دستِ سكوت و
اشك و
تنهايي
هواي گرگ و ميش
در به در
در كوچهها
دنبالِ خويش
علي بداغي
ﻣهربان
ﻟبخند بيآلايشت
ﻳاسِ احساس مرا بر صخرههاي سنگيِ سرما شكوفا ميكند
ﻧوبرِ نابِ نگاهت
انتظارم را چه زيبا ميكند!
علي بداغي
ﺳالهاي پرسه در پسكوچهي باران و
رنگارنگِ رويا در ملسْخوانانِ ناقوس و اذان
ﻳادش بهخير!
ﻧغمههاي غنچهي داوديِ دل در كنارِ هفت سين و پاي سرو و ...
ﻫايهاي رفته بر بادش بهخير!
علي بداغي
ﺳادهاي و
ﻋابرِ هي سربهزيرِ كوچهي باران و حسّي نازنين
ﻳك بغلْ ياسِ سپيدي
در سكوتِ سربيِ سردِ بلااحساسِ سنگ و سازه و ساروج و سيمان و ...
ﻫمين
علي بداغي
ﺻدامان ميكند باران
ﺑبين ديوانه دنيايي ست!
ﺍگر ... امّا ... چه رويايي ست!
علي بداغي
ﻣجالِ عشق
ﻳا
ﺗكرارِ چندشناكِ خود چون لاكپشتي گِردِ مشتي”حيف!“؟
رويا هم تماشايي ست
از باران بپرس و ياكريمكها
علي بداغي
ﻣلالي نيست - يعني نيست ديگر جاي شكوايي
رفاقت همچنان چون كاخِ سردرآسمانِ قصّههاي كودكي گرم است و رويايي
ﺟز اين كه بي تو،شهبانوي شبهاي شهابانگيز،گاهي مينشينم زير باران و ...
از اخترهاي خيس و خسته و سردرنشيبِ شيوني خاموش ميپرسم:
ﻧميآيي؟
علي بداغي
يا رب! غمِ عشق را به من برگردان
لميزرعِ احساسِ مرا تر گردان
گر عقل همين است كه من ديدم و ... - هست!
مانندِ گذشتهها مرا خر گردان
علي بداغي
يك روز نشد بدون هقهق باشيم
آيينهتر از آينهي دق باشيم
آماج بسي دشنه و دشنام شديم
تا ياد بگيريم كه عاشق باشيم
علي بداغي
آغوش به روي شك نكن باز و برو
بر توسني از خيال ميتاز و برو
هر برگِ پلشتي كه به دستت دادند
در سطلِ زبالهاي بينداز و برو
علي بداغي
بستيم به دنيا دل و ... سوتي داديم
مانديم چو خر در گل و ... كوتي داديم
جاي ابَراختري چو رستم را پاك
رُفتيم و به مردِ عنكبوتي داديم
علي بداغي
عمري ست كه بيآسَم و دستم عالي ست
با شاهِ دلت خشتِ خيالم خالي ست
اي بيبيِ بيحجابِ احساس بتاز
تا حكم،دل است،كار ما حمّالي ست
علي بداغي
برخيز و دوباره پاي دركن به ركاب
از گردنههاي درد با شب بشتاب
بر نيزه عَلم كن دل خود را و ... بهل
بر روي تو آوار شود خانهي خواب
علي بداغي
اي كاش دل از گلوله پر ميكرديم
عادت به جذامِ خوابوخور ميكرديم
هر خاطرهاي كه آفتابي ميشد
آن را سرِ پيچِ نان ترور ميكرديم
علي بداغي
يك روز به يك فرفره دلميبنديم
يك روز به يك پنجره ميپيونديم
يك روز وبالِ گردنِ خاطرهها
آخر به تمام ماجرا ميخنديم
علي بداغي
اي كاش دو گوشِ عقلمان كر ميشد
«يك» با همه اعداد برابر ميشد
با نرمترين تلنگرِ دلْتنگي
چشمانِ ترانههايمان تر ميشد
علي بداغي
دنياي مرا بر سرم آوارنكن
از خوابِ خوشِ عاطفه بيدارنكن
آباديِ هي بيطرفِ قلبم را
تهديد به درگيري و كشتار نكن
علي بداغي
يك عمر به اين چلچلهها زل زدهايم
بر صورتِ سنگ،سيليِ سُل زدهايم
با سوت و كفِ ممتدِ احساسي گنگ
در زيرِ قَدَر قدرتِ نان پل زدهايم
علي بداغي
گفتي كه:”هميشه ساده دل ميبازد
اندوه به قلبِ سادگان ميتازد.“
يادت نرود كه كهنه فرماندهِ عشق
پرچم سرِ هر تَلي نميافرازد
علي بداغي
كارِ دل اگر ترانهاندوزي بود
يا جامهي ”دلْتنگِ توام!“ دوزي بود
تنها نه همين دو هفتهي اوّلِ سال
هر روزِ خدا تازه و نوروزي بود
علي بداغي
تا فرصتكي هست بيا پر بزنيم
يك بار سري هم به كبوتر بزنيم
تا خُرد و خرابيم و كمي باراني
ديوانه بيا به سيمِ آخر بزنيم
علي بداغي
حيف است اسيرِ يك تبسّم بشويم
در كوچهي هر نگاهكي گم بشويم
حيف است كه در الاكلنگِ هستي
جز بين خدا و عشق، اهرم بشويم
علي بداغي
لبخند،فراخوانِ توكّل به خدا ست
تيترِ پُرِ روزنامهي روزيِ ما ست
نادايهي مهربانتر از مادرِ عقل
سانسورچيِ شعرِ كودكِ قلبِ شما ست
علي بداغي
سالي شد و باز دفترم خالي ماند
در كنجِ اتاق و غربتِ قالي ماند
هر بار كه ازقضا بههم برخورديم
با بغض سلام كرد و ... بدحالي ماند
علي بداغي
جز ”دوست بداريد“ نشد روزيِ ما
قربان عدالتت خدايا به خدا
از اهلِ جنوبيم و جهنّم يعني
در چنته نداريم بهغير از رويا
علي بداغي
تا ديده به ابرِ ديدهات ميدوزم
در كورهي حسِّ مبهمي ميسوزم
با اشكِ تو تا فرشته پَرميگيرم
جز ”دوست بداريد“ نميآموزم
علي بداغي
در پلكِ نهادهبرهمات ميبينم
در دستِ بهسانمرهمات ميبينم
آني كه در آسمان پياش ميگشتم
در خنده و خواب درهمات ميبينم
علي بداغي
خود را به هزار نوش و نيش آورديم
با هر كلكي كه بود پيش آورديم
چشمي به تنور و چشمِ ديگر تهِ صف
امّا چه بلايي سر خويش آورديم!
علي بداغي
تا ياد نگيريم كبوتر بشويم
هر تنگِ غروب نمنمك تر بشويم
خواب است و خيال اين كه شايد روزي
نقّاشِ حريرِ روحِ مادر بشويم
علي بداغي
در سايهي چشمان تو شاعر شدهام
خاري به نگاهِ اهلِ ظاهر شدهام
ماليده به پيكرْ پيِ رسوايي را
بر بامِ تماشاي تو حاضر شدهام
علي بداغي
همبازيِ باران بهاري بودم
از هرچه بهجز عشق،فراري بودم
ديشب كه ستارهها صدايم كردند
غرق عرق و دود و هزاري بودم
علي بداغي
از مهر بگو كه ماهِ شيرينسخني ست
آيينِ اهوراييِ شيطانشكني ست
بيصور چو منصور به محراب بيا
هرچند تو را پاسخِ دندانشكني ست
علي بداغي
خوابي تو و من غرقِ تماشاي توام
آسوده در آغوشِ نفسهاي توام
با هقهقِ خود ز خواب برميخيزم
تنها و لگدمالِ تمناي توام
علي بداغي
از روزنهاي ناز،نگاهم كردي
آوارهي كوچههاي ماهم كردي
همبازيِ آذرخش و تندر بودم
امّا تو چه ساده سربهراهم كردي
علي بداغي
ميرفتم و بيدغدغه ميخنديدم
سق ميزدم و ستاره برميچيدم
از ورجهوروجه آشولاش امّا شاد
آسوده در آغوش خدا خوابيدم
علي بداغي
از هر طرفم ترانهاي ميجوشد
در تكيه به روي پاي خود ميكوشد
تا من بهخودآيم كه چه پيشآمدهاست
پيراهني از واژه به خود ميپوشد
علي بداغي
بر خاكِ پدر نشسته ديدم پسري
سر در بغلِ خاطره با چشمِ تري
آن سو تَرَكَش آتش و اشكي كه:”چرا
بر خاكِ پسر نشسته باشد پدري؟“
علي بداغي
يك عمر به راهِ راست رفتي. حاصل؟
از ”مقصدِ ما خدا ست“ رفتي. حاصل؟
هر مسألهاي ولو دو دوتا را نيز
از راهِ ”خدا نخواست“ رفتي. حاصل؟
علي بداغي
از باغِ بلوغْ بوتهي سبزي چيد
راهي شد و آتش به تنِ برف كشيد
بيرقچهي سرخِ ”دوستت دارم“ را
بر بدْ اورستِ قلبِ عالم كوبيد
علي بداغي
اي آن كه همآغوشِ هزاران غولي
پيچيده به خويش چون شبي معلولي
سر بر سرِ سجّادهي عادت،سرِ وقت
بي هيچ چِرايي به چَرا مشغولي
علي بداغي
از ماه و ستاره بگذر و ماهي باش
آنگونه كه عاقبت نميخواهي باش
بازارِ فرشتهها سهامش بالا ست
پروا نكن و كبوترِ چاهي باش
علي بداغي
بر خيز به كاووسْدلي خش بكشيم
بر سينهي سودابه سياوش بكشيم
تورانَكِ ”خواهي نشوي رسوا ...“ را
با رستمِ بوسهاي بهآتشبكشيم
علي بداغي
اي كاش ترانهوار ميروييدم
در حنجرهي بهار ميروييدم
در اوّلِ هر هزارهاي يك لحظه
در يك دلِ بيقرار ميروييدم
علي بداغي
چندي ست از احوالِ دلم بيخبرم
از ثانيهگردِ ساعتي گيجترم
جِرخوردهسر،عينِ سنگپشتي شب و روز
از عرضِ بزرگراهِ نان ميگذرم
علي بداغي
احساسِ قشنگي ست بيا دور شويم
گهوارهنشينِ نقطهاي كور شويم
با پاي برهنه دست در دستِ نسيم
همبازيِ پروانه و زنبور شويم
علي بداغي
برخيز شعارِ ”مرگ بر گُل!“ بدهيم
دشنام به پروانه و بلبل بدهيم
برخيز ابوقراضهي رويا را
تا بر لبِ پرتگاهِ نان هل بدهيم
علي بداغي
چشمان تو انعكاسِ رويا ست و ... من؟
فرماندهِ قتل عامِ غمها ست و ... من؟
در كوچهي نان ... نميگذارد بغضم
دروازهي انتظارِ دريا ست و ... من؟
علي بداغي
تا آدمِ استعاره و تصويريم
با ديدنِ يك ستاره گُرميگيريم
همراهِ تمامِِ كودكان،بر درِ نان
با ريزشِ سقفِ قصّهها ميميريم
علي بداغي
برخيز و به آتشكدهاي دورم بر
جايي كه نباشد ترور و زورم بر
از راه عراق زخمه بر زخم نزن
از شور بينداز و به ماهورم بر
علي بداغي
ديروزِ خيال و چوبِ حاشا خوردن
امروزِ دل و سيليِ دنيا خوردن
فرداي سكوت و پرسهاي بغضانگيز
در كوچهي خاطرات و تيپا خوردن
علي بداغي
جز نام تو بر طاقِ اتاقم خوش نيست
جز طعمِ نگاهت به مذاقم خوش نيست
برگرد و اجاقِ خنده را روشن كن
كاحوال من و قلبِ چلاقم خوش نيست
علي بداغي
گيريم كه راي آسمان برگردد
زرتشت به آتشكدهها برگردد
كو فايدهاي جز اين كه در تاريكي
بنشيند و يخ بندد و پرپر گردد؟
علي بداغي
خنديدي و راهِ مرغكِ دل وا شد
بر بامِ نگاهِ خستهام پيدا شد
آرام و غريب و درهم و ناباور
لرزيد و دوباره راهيِ رويا شد
علي بداغي
حيف است در اين هوا،هوايي نشدن
چُرتَك زدن و راهيِ جايي نشدن
با لطفِ سرانگشتِ نوازشگرِ برف
بر بالِ كلاغها،خدايي نشدن
علي بداغي
امروز سلام و روز ديگر ... اين است
يك بوسه و ... ناشكفته پرپر،اين است
دستي پُرِ ”محبوبم!“ و دستي ”منفور!“
انگشتبهدندان،چو مني خر،اين است
علي بداغي
بر گسترهي غصّه رهايم كردي
قرباني هر درد و بلايم كردي
تا آمدم و انس بگيرم با غم
با يك غم تازه جابهجايم كردي
علي بداغي
پر بودم و،بيخبر كه بايد تركيد
در هيئت يك ترانه از ديده چكيد
هرگاه فتيلهي دلم پتپت كرد
بالاش كشيد و قطرهاي عشق مكيد
علي بداغي
با شورِ دل و شتابِ خون ميخوانم
تا پا نهي از پرده برون ميخوانم
فكرِ دُودَرهكردنم ازسرواكن
چون امشبت از عمقِ جنون ميخوانم
علي بداغي
الحق چه نگارخانه بالي دارد!
رشكآور و نازنين جمالي دارد!
در قابِ قشنگِ غربتِ موزه ولي
پروانهي بيچاره چه حالي دارد!
علي بداغي
از سينِ سحَر كارِ من آمدْشدن است
از پشتِ همه پنجرهها ردشدن است
در حسرت و انتظارِ حتّي يك سنگ
كارِ من و دل،مؤمن و مرتد شدن است
علي بداغي
باران! باران! سلامِ سيّالِ خدا!
بر باغِ تَرَكخوردهي دلتنگيِ ما
دلدلنكن و پنجرهها را وا كن
اينك چه قيامتي! دعاگوي شما
علي بداغي
باشد كه هميشه عشقْ جاري باشد
در پنجره غوغاي قناري باشد
شبهاي دگر نيز چنين شورانگيز
باراني و زيبا و بهاري باشد
علي بداغي
دلْتنگِ توام،به گريه مهمانم كن
در خون بكِش و ترانهبارانم كن
من عابرِ آباديِ ويرانِ خودم
آباد كن و دوباره ويرانم كن
علي بداغي
از دستِ توام سينه بهتنگآمدهاست
شهدم همه در كام،شرنگ آمدهاست
در سينهكشِ ترانه امّا بي تو
يك پاي دلم هميشه لنگ آمدهاست
علي بداغي
بر سنگِ مزارم بنويسيد:”نَرَست؟
از بختكِ بخت تا نشُست از جان دست“
با اين همه،اين،اوّلِ عشق است،رفيق!
تا زَهرهتَرَكتر نشدي،فرصت هست
علي بداغي
بگذار بيايد،غمِ تصوير نخور
از هول،سرِ ترانهها را بِنَبُر
تا رخصتِ پرسه زيرِ باراني هست
يا هو كن و در طويلهي عقل نَسُر
علي بداغي
آباديِ باصفاي قلبت آباد!
از دغدغهي پاتَكِ دنيا آزاد!
سرْخطِ خبرهاي نگاهت هر شب
رزمايشِ سبزِ ”دوستت دارم“ باد!
علي بداغي
امشب شبِ ميلادِ شگفتآورِ ”ما“ ست
ذبحِ ”منِ“ دنيازده در پاي ”شما“ ست
تا كارتِ دل اعتبار دارد،يا هو!
بازارِ تماشاييِ آن - لاينِ خدا ست
علي بداغي
بر تيركِ هر ترانه مصلوب شديم
تا يادگرفتيم و كمي خوب شديم
بغضم كه سفرنامهي باران را خوانْد
بغضش تركيد و باز مرطوب شديم
علي بداغي
پروا كن و پردههاي ما را ندران
جز در خطرآبادِ خدامان نچران
بيچاره شديم تا به اين جا برسيم
از قافِ غريبِ عشق ما را نپران
علي بداغي
اي كاش دلم به سيمِ آخر ميزد
از بامِ ترانه لحظهاي پر ميزد
از پنجرهي پسامدرنْانديشان
بر قلبِ غريبِ عشق خنجر ميزد
علي بداغي
بنگر به پدر،مرا در او خواهي ديد
از باغِ دلش چه آيهها خواهي چيد
آخر،پدران ز يك قماشند: سكوت.
اي كاش كسي سكوت را ميفهميد!
علي بداغي
عمري ست كه ديوانه و سرگردانيم
در گوشِ كرِ زمانه كُر ميخوانيم
كزكرده چو دانه در تَرَكهاي زمين
هي چشمبهراهِ حضرتِ بارانيم
علي بداغي
چون حوصلهي اهلِ قلم سررفتي
از مخمصهي ”خب،چه خبر؟“ دررفتي
تا لرزه بر اندامِ سكوتم افتاد
برخاستي و سوي سماور رفتي
علي بداغي
دعوا سرِ دنيا ست،بيا دور شويم
آوارهي گوشههاي ماهور شويم
در عصرِ ”بپا چهارچشمي همه را“
تكبير بگوييم و كمي كور شويم
علي بداغي
با بوسهاي از ترانه لبريزم كرد
با هر چه نه از عشق،گلاويزم كرد
زنگار گرفته بودم از تنهايي
آيينهي اشعارِ دلانگيزم كرد
علي بداغي
سرْضربِ دلم عجب شگفتآور شد
بر تورِ دلش نشست و چشمش تر شد
با سوتِ سكوتآورِ داور امّا
همچون گُلِ گلمحمّدي پرپر شد
علي بداغي
ﻣﻌﺼومترين معنيِ عصياني تو
ﻫامونِ نشسته زيرِ باراني تو
ﺳجّادهي خيسِ انتظارت يعني
از ايل و تبارِ بيقراراني تو
علي بداغي
ول كن دلِ ديوانه گريبان مرا
ﻳﻌﻘﻮﺏ نكن رستمِ چشمان مرا
دستِ منِ درمانده به دامانت،دل!
از بيخ نكن بوتهي ايمان مرا
علي بداغي
ﻓرياد نزن،فاصلهها ميشنوند
روياهايت را به دمي ميدروند
ﮔل باشي و گريه باغبانت باشد
ﻟاهوت گريزان به لبت ميگروند
علي بداغي
ﻧاقوسِ غريبِ سهرهساراني تو
از نسلِ بلافصلِ هَزاراني تو
رهتوشهي كوچ تا بهاراني تو
ﻫمسايهي سربهزيرِ باراني تو
علي بداغي
ﻣيناي دلت غروب را ميماند
وقتي كه غريبانهي غم ميخواند
ﻧقّاشِ نگاهِ ماندهدرترديدت
انگار تمام قصّه را ميداند
علي بداغي
ﻧمناكترين ترانهي انساني
ﺟوبارِ هميشه جاريِ عرفاني
ﻣيخانهي معصومِ نگاهت يعني
ﻫموارهخرابِ كوچهي باراني
علي بداغي
ﺳرد است؟ چراغِ گريه را روشن كن
ﻣاهوتِ گذشته را كمي بر تن كن
ﻳادت نرود خاطرم ار ميخواهي
ﻫر خاطره را هزار پيراهن كن
علي بداغي
ﻣيآيي و پروانهترين مهماني
در پيلهي پاكِ پيكرم پنهاني
ﻳادآورِ ريشههاي تاريخيِ من
از جنسِ بهار و بوسه و باراني
علي بداغي
ﻫي منتظرِ حضرتِ فردا بوديم
اين گونه نميماندِ دنيا بوديم
در هيئتِ تحريريهي تنهايي
ﻳك عمر،قلمْبهمزدِ رويا بوديم
علي بداغي
آرامشِ آيههاي انساني تو
ﻳاسِ تهِ كوچهباغِ عرفاني تو
دروازهي سبزِ آسمانِ احساس
از طايفهي شاعرِ باراني تو
علي بداغي
ﺷاعر نه،كه نقّاشِ تماشاي توام
ﺑارانِ نفسگيرِ نفسهاي توام
ﻧيليتَرَك از ترانهي چشمانت
ﻣرطوبترين مصرعِ معناي توام
علي بداغي
ﺑاراني و من خيسِ نفسهاي توام
ﻫي راهيِ آباديِ روياي توام
ﻳاسي تو و سينهام قدمگاهِ غمت
ﻧقّارهزنِ شعرِ تماشاي توام
علي بداغي
آرامشِ چشمت چه خيالانگيز است
ﺗركيبِ بهار و اندكي پاييز است
ﻧجواي نجيبانهي انگشتانت
از شُرشُرِ عاشقانهها لبريز است
علي بداغي
امشب چه قيامتي كه برپا شده باز
قلّادهي دل فقط كمي واشده باز
اين گونه كه از ظاهر اوضاع پيدا ست
دلتنگِ نگاههاي پريسا شده باز
علي بداغي
پروانه كه از كنارِ مريم پر زد
مريم نه گلايه كرد و ني بر سر زد
تنها به ستارهها تبسّم زد و باز
دفترچهي دل را ورقي ديگر زد
علي بداغي
يك ثانيه خوابيد و ... خدا ... در وا كرد
زانو زد و ... زخم كهنهاي ... سر وا كرد
از دور ترين ستارهها جفتي قو
در خوابِ رضا خزيد و او پر وا كرد
علي بداغي
چه حالي دارد اين نازكخيالي!
تكلّم با عقابِ قاب و قالي!
كنار شيشهي شيونفروشي
بگويي جاي يك ديوانه خالي!
علي بداغي
دلا! بيعت مكن با سنگ و سيمان
به پاي خود مرو در مسلخِ نان
دلا! دردت به جانم! آخرِ عمر
نيندازي مرا از چشمِ باران
علي بداغي
علي الظاهر سپهسالارِ عشقيم
علمدارانِ دل بر دارِ عشقيم
جدا از ژست و تعريف و تعارف
شعاري زشت بر ديوارِ عشقيم
علي بداغي
به خوابم بيخبر پا ميگذاري
چه ليليها به لالا ميگذاري
ولي پشتِ چراغِ قرمزِ عشق
مرا با طعنه تنها ميگذاري
علي بداغي
چه عيبي دارد از ”من مُردهشَم“ گفت؟
لبِ چل تيكهي ”پاخوردهشم“ خفت؟
تمام كُنت و كُنتسْ واژهها را
بهجاروي ”بهغارتبُردهشم“ رُفت؟
علي بداغي
بيا تا ميشود با هم بباريم
دمار از روزگارِ شك برآريم
از اينجا تا خدا در هر دو سويِ
تمام جادّهها رويا بكاريم
علي بداغي
نگاهت انفجار يك ستاره ست
كه هر يك ذرّه،خورشيدي دوباره ست
چه حالي ميكني با چون مني منگ
كه خرجش،در نهايت،يك شراره ست
علي بداغي
بيا از بازيِ باران نپرهيز
نگاهت را به دارِ ”نچ!“ نياويز
صدايت ميزند پروانهاي ناز
خدا را تنكن و با خنده برخيز
علي بداغي
شب است و آسمان،نزديك و خوشگل
سَر و سِرّ عجيب موج و ساحل
به دريا گوشي و گوشي به زنگِ
كسي كش دوست دارم از تهِ دل
علي بداغي
نخستين لقمهي خود را فروبرد
”چه باحال است اين تعطيليِ ترد!“
گُلَگ غرقِ تماشا بود و شادي
كه بالِ سي - 130 بر زمين خورد
علي بداغي
شب است و اين نگاهِ پارهپاره
مرا هل ميدهد سوي ستاره
نميخواهم! نميخواهم! نمي ... نه!
صدايم ميكند دريا دوباره
علي بداغي
پر و بالِ دلم را چيدي امّا ...
زمينگير و اسيرم ديدي امّا ...
زمستان رفت امّا روسياهي ...
به ريشِ عشق هم خنديدي امّا ...
علي بداغي
بيا تا امشبي ليلاترينيم
ز صحراي جنون،ياسي بچينيم
نگو ”صحرا و ياس!؟ آنهم شبِ تار!؟“
بيا با آذرخشِ دل ببينيم
علي بداغي
گر از جنسي لجن همچون تو بودم
به روي خويش آتش ميگشودم
اگر خربندهاي همچون تو بودم
خدا را از لبانم ميزُدودم
علي بداغي
خوشا عقلي كه عرفانش تو باشي
مسلماني كه قرآنش تو باشي
خوشا بر حالِ چشمِ بيقراري
كه مرواريدِ مژگانش تو باشي
علي بداغي
نگاهت آخرِ شعر و شراب است
لبت ”باطل شدِ“ حرفِ حساب است
شواهد ظاهراً حاكي از آن است
كه روياهاي من نقشِ بر آب است
علي بداغي
نگاهت،انعكاسِ آسمان است
صدايت،سايهسارِ بيكسان است
سكوتم رعد و برقِ التماس و
دلم،بارانيِ ”با من بمان“ است
علي بداغي
كجا ميگردي اي دل پارهپاره
به دنبال پرستويت دوباره؟
زمين؟ حاشا! چه لبخند قشنگي
نشسته بر لبانِ آن ستاره!
علي بداغي
دلم ميخواست قلبم را درآرم
ميان سينهي شيطان بكارم
و ابري باشم و تا بينهايت
بدون وقفه بر قلبم ببارم
علي بداغي
چنان از شور و شادي بيقرارم
كه الآن است ديگر پَردرآرم
لبم را بر لبِ شيطان گذارم
كفِ پاي ملايك را بخارم
علي بداغي
غروب و مرغكي در حالِ پرواز
لب دريا نشسته دختري ناز
نگاهش خيره بر امواج و ... قلبش
رها در كهكشاني بيسرآغاز
علي بداغي
حضورت آبشاري از ترانه ست
طنين اندازِ حسّي مادرانه ست
و تا از ”دوستت دارم“ بگويم
دلم چون طفل دنبال بهانه ست
علي بداغي
مرا با بيدريغِ مهرباني
زچنگالِ ”چرا؟“ ها ميرهاني
و ليكن با زبانِ بيزباني
ميان آتشِ دل مينشاني
علي بداغي
عجب دنياي باروياستيزي !
چه ”من“ بازانِ از ”ما“ درگريزي !
خدايا كاش در هر شعرِ تلخي
كمي گَردِ فراموشي بريزي !
علي بداغي
بيا در ماتمِ مجنون بگرييم
كنارِ قبرِ ليلي خون بگرييم
بيا دل،تا كمي احساس باقي ست
براي غربتِ كارون بگرييم
علي بداغي
تو با اين شور و حال آسماني
مرا هر دَم بهآتشميكشاني
و با يك بوسه بر پيشانيِ من
تمام شعلهها را مينشاني
علي بداغي
شب و شبخوانيِ مرغان و دريا
نگاهِ ماه و لبخندِ ثريّا
من و ناز و نوازشهاي رويا
چه سبز است و چه خالي جايِ ... امّا
علي بداغي
چنان شور و شري در سينه داري
كه نبضِ كهكشان را ميشماري
مرا در تورنمنتِ بيقراري
فرافرسنگها جاميگذاري
علي بداغي
سر ِشب بود و دريا و خرابي
و احساسي شگفتانگيز و آبي
بپيچد كاش در باغِ دلم باز
صداي دلنشينِ پاي خوابي
علي بداغي
به غير از گندهگويي بارِ ما نيست
بهجز سرپوش در انبارِ ما نيست
چنان چاييده دلهامان كه ديگر
دويدن زير باران كار ما نيست
علي بداغي
گريزان از بهغير از ”دوست دارم“
سرم را روي رويا ميگذارم
نگاهم كمكَمك پر ميگشايد
خودم را با تو تنها ميگذارم
علي بداغي
سلامِ سادهاش بوي خدا داشت
نگاههايش صدايي آشنا داشت
خودم را خطبهخط كاويدم امّا
نفهميدم كجاي قصّه جا داشت
علي بداغي
خدا را خرجِ خوردوخواب كرديم
بگو ”نه!“ پشت بر مهتاب كرديم
سرِ طفلك،دلِ بيچارهمان را
به چِندِرغاز زيرِ آب كرديم
علي بداغي
نميخواهم بگويم ناب بودم
كبوترخانهاي بيخواب بودم
ولي تا از تبارِ آب بودم
فقط همبازيِ مهتاب بودم
علي بداغي
چنان در شعلههاي عشق،مستم
كه خار چشم خفّاشانِ پَستم
گر اين پَستان خدا را ميپرستند
بگو من تا ابد شيطانپرستم
علي بداغي
بيا و آتشم بر جان مزن باز
پر و بال غرورم را مكَن باز
بيا و با نگاهي اينچنين ناز
دوباره پيله بر جانم نَتَن باز
علي بداغي
بيا در پيلهي دنيا نگنديم
پري وا كرده با باران بخنديم
درِ دل،اين خراباتِ خدا را
به رويِ ”دوستت دارم“ نبنديم
علي بداغي
بده بر بادِ چشمت حاصلم را
بچرخان بِين دستانت گِلم را
قلم بردار و بر بومِ دلِ خود
بكش زير قدمهايت دلم را
علي بداغي
به تأييدِ هزاران غولِ عاقل
زدم بر هرچه رويا،مُهرِ باطل
ولي هنگام تصويبِ نهايي
عجب گيرِ سهپيچي داده اين دل!
علي بداغي
ز دنيا دل به رويا بسته بوديم
به حزبِ عاشقان پيوسته بوديم
ولي با لطفِ شعبانْ بيمخِ عقل
به نانِ اجنبي وابسته بوديم
علي بداغي
رها در اوجِ روياي قشنگي
فرودآمد كنارِ تختهسنگي
گُلي بر سر زد و ... در درّه پيچيد
صداي شومِ شليكِ تفنگي
علي بداغي
گلِ نشكفتهاي پرپر شد امشب
عروسِ بادِ ناباور شد امشب
به خود پيچيد و پيچيد و ... سرانجام
زن همسايه هم مادر شد امشب
علي بداغي
چرا با كودكيها قهر كرديم!؟
زلالِ لحظهها را زهر كرديم!؟
چرا داراييِ ديوانگي را
براي لقمه ناني مَهر كرديم!؟
علي بداغي
شب يلدا و نرمكْريزِ باران
مرور خاطرات و جمعِ ياران
نيفتادهست چيزي از قلم؟ هيچ؟
نه حتّي يادي از ما بيقراران؟
علي بداغي
چه بايد گفت؟ حرفي كودكانه
شبيه باد و باران و ترانه
در انبانِ دلم چيزي ندارم
به غير از گريههاي بيبهانه
علي بداغي
بيا و همنشينِ اشكِ ما باش
تماشاييترين شعرِ خدا باش
يزيدي؟ مثل من؟ عيبي ندارد
به اميدِ كريمِ كربلا باش
علي بداغي
گلو چون ابرِ سرگردان دريدن
ز بامي بر سرِ بامي پريدن
ندارد حاصلي الّا و الّا
غمِ غربت براي خود خريدن
علي بداغي
سلام و ... امشبي ما را دعا كن
خدايي با تمامِ دل صدا كن
به آهي،معبرِ حُرِّ دلم را
به سوي كربلاي گريه وا كن
علي بداغي
چنانم در دل و جان خانه كردي
كه الّا با خدا بيگانه كردي
منِ از جنسِ خارا را خمار و
خرابِ خوابِ يك پروانه كردي
علي بداغي
فرازِ قلّهي رويا نگهدار
به دور از درّهي دنيا نگهدار
خداوندا به قلبِ بيقراران
دلِ ما را همين بالا نگهدار
علي بداغي
دلم بي تو گلي بيباغبان است
ز جنسِ انتظارِ عاشقان است
تمامِ لحظههايم بيحضورت
سياهچالِ ميان كهكشان است
علي بداغي
چنان در خويش ويرانم تو كردي
چنان خواب پريشانم تو كردي
مقيم كوچهي خورشيد بودم
بلاتكليفِ بارانم تو كردي
علي بداغي
برايت گرچه شايد خندهدار است
غمت سيّارهي دنبالهدار است
چه ربطي دارد؟ اصلاً بيخيالش!
هوا باراني و دل بيقرار است
علي بداغي
گياهي ريشه در گنداب بودم
پرستويي اسيرِ قاب بودم
تمامِ عمر امّا - با همين حال -
براي ديدنت بيتاب بودم
علي بداغي
تنم تنديس فريادي شگفت است
توقفگاهِ ”قلبم گُر گرفت“ است
نگاهم بيگدارِ اين كه آيا
چرا درهاي سبزِ گريه چفت است
علي بداغي
خدا را زير باران خواب ديدم
دلم را طفلكي بيتاب ديدم
چو طفلم در بغل خواباند و ... خود را
چراغِ كوچهي مهتاب ديدم
علي بداغي
خودم را بيخودي مشكوك كردم
اسيرِ سنّتي متروك كردم
نهادم سر به دوش عقلِ مُنگل
و قانونِ دلم را كوك كردم
علي بداغي
سرِ پيمان پاكت پا نهادي
دلت را بر سرِ دنيا نهادي
نشستي تركِ زينِ اسبِ ترديد
مرا در گرد و خاكت جا نهادي
علي بداغي
سلام اي هر كه مهمانت قناري ست
قرارت روز و شب با بيقراري ست
تو هم هر يكدو گامِ خاطراتت
- شبيهِ هر كه عاشق - مينگذاري ست؟
علي بداغي
مبادا شعر در من مرده باشد
دلم را زنگِ غربت خورده باشد
كمي شك در به سوي در دويدن
مرا از يادِ باران برده باشد
علي بداغي
درآمد از در و در مبل لمداد
غزالِ غصّه را از خانه رمداد
- ”خداحافظ!“ - ”به اين زودي!؟“ و برخاست
و افسارِ دلم را دستِ غم داد
علي بداغي
سراپاي نگاهها كاش گِل بود!
شبيه كودكي در كوچه ول بود!
عنانِ خندهها و گريههامان
فقط در دستِ بازيگوشِ دل بود!
علي بداغي
تمام عمرِ خود اين جا اسيرم
كه از چشمِ تو امضايي بگيرم
چرايش را نميدانم،ولي كاش
از آن پيشم كه باز آيي،نميرم!
علي بداغي
يكي در گوشيِ خود جار ميزد
يكي فالي براي يار ميزد
يكي مشغول عكس يادگاري
يكيهم رو به دريا زار مي زد
علي بداغي
شگفتانگيزِ چشمش را به من دوخت
تمامِ شورهزارِ باورم سوخت
و نرمكنرمكم با نمنَمي نرم
ز نو روييدني اينگونه آموخت
علي بداغي
تو را بسيار باوركردهبودم
هزاران بارت ازبركردهبودم
ولي دريا پياپي طعنه ميزد
چه عمري بي خدا سركردهبودم
علي بداغي
نه در انديشهي شعر و ترانه
نه صيدِ سوژههاي شاعرانه
تمامِ ماجرا از اين قرار است
كه دلْتنگيم و دنبالِ بهانه
علي بداغي
خدا،يعني نگاههاي تَرِ ما
دلِ پروانهدرخونپرورِ ما
خدا،يعني دعاي خيرِ پرواز
براي آن كه ميچيند پرِ ما
علي بداغي
مرا در هُرمِ دستانت بخوابان
در آن موي پريشانت بخوابان
منِ يخبستهي بيخانمان را
در آتشگاهِ چشمانت بخوابان
علي بداغي
گرفتارِ هجومِ خاطراتم
هميشه آچمزِ فيلِ حياتم
نده زحمت به فرزينِ فِراقت
كه با كيشِ رُخت عمري ست ماتم
علي بداغي
هميشه مرگ بر ما ميزند زل
كه يك جايي بگيرد آخرش بُل
اگر ديوارِ چين را هم بچيني
به هر ترفندي آخر ميزند گُل
علي بداغي
تمامِ بودنم يك تكّه چوب است
شناور روي درياي غروب است
اگر جوياي حالِ قلبِ مايي
دوباره راهيِ قطبِ جنوب است
علي بداغي
معلّم،انفجارِ مهرباني ست
اگر جز اين،چنين نامي روا نيست
محصّل،خانهي بينظمِ عشق و
معلّم،ناظرِ خانهتكاني ست
علي بداغي
ﺷكوه شمع را باور نداري
ﻫواي سوختن در سر نداري
رفو كن بالهاي كودكي را
ﻫميشه فرصتي ديگر نداري
علي بداغي
ﻧگاهت چكچكِ ”أَمَّن يُجيب ...“ است
ﺳرابُستانِ احساسي عجيب است
ﯾقين دارم كه قرمزناكِ قلبت
ﻣدارِ امنِ عذرايي نجيب است
علي بداغي
ﻣلايم مثل ضربْآهنگِ باران
ﺣريرِ نازكِ انجيل و قرآن
ﻣدارِ خاطراتي خيس و خاموش
دروني ابري و نامي فروزان
علي بداغي
ﭘرستوي قشنگِ قصّههايي
رها در پهنهي پاكِ خدايي
ﻳقينِ ”دوستت دارم“،ولي نه!
امانتدارِ نازِ كبريايي
علي بداغي
ﺑلاترديدِ احساسي اصيلي
ﻫنوزِ بغضهاي بيدليلي
ﻳكي بودِ قشنگِ قصّهي عشق
ﻧقاهتگاهِ دلهاي عليلي
علي بداغي
ﺣضوري از زلالِ كوثري تو
ﻣناجاتِ گلِ نيلوفري تو
ﻳقينِ ياكريمي زيرِ باران
ﺩل از جنسِ رضاي مادري تو
علي بداغي
پريسا پارسا ني آدمي بود
كه حسِّ نابِ ميآيدكمي بود
براي زخمِ چركينِ چكاوك
حضورِ نازنينِ مرهمي بود
علي بداغي
ﺣضورش پارگيها را به هم دوخت
از اين دنيا بهجز باران نيندوخت
ﻣگر كارون چه گفت آن شب،كه حامد
دلِ هيبيقرارش اين قدَر سوخت؟
علي بداغي
به نامِ او كه حامد را صدا كرد
و ما را در فراقش مبتلا كرد
به نامِ او كه در دشتي مشوّش
لبِ رودِ ”چرا؟“هامان رها كرد؟
علي بداغي
رضا با حس و حالي مبهم آمد:
”صدايي آشنا در گوشم آمد.“
صفي از نور زلزد بر درِ خُلد
و ايمان داد زد:”حامد هم آمد!“
علي بداغي
خستهام از هي سلامْ از روي عادت،خستهام
گيسوي دل را به دمبِ اسب رويا بستهام
كوزهاي آكنده از احساسم و در زير خاك
بيكسي را سر فرودآوردهام بر دستهام
علي بداغي
من بدون عشق ميميرم،نميفهمي؟ كري؟
يا خيالت از خداي عشق هم عاقلتري؟
پاي در كفشِ دلِ ديوانهاي چون من نكن
كفرِ من صدها شرف دارد به ايمانِ خري!
علي بداغي
من نه اهلِ حزب و مزب و ائتلاف و دستهام
نه به اين دكّان و آن دكّانتَرَك وابستهام
لُبِّ مطلب،با سلام و عرضِ كلّي معذرت
من فقط از مرگ بر هر چيز و هر كس خستهام
علي بداغي
سادهي ديرينهام! يادت بهخير!
آيتِ آيينهام! يادت بهخير!
بوي باروت است و موجِ انفجار
هيزلالِ سينهام! يادت بهخير!
علي بداغي
شعر يعني رعد و برقِ جانِ تو
زورقِ ذهنِ من و طوفانِ تو
شعر يعني رقصِ جفتي قوي خيس
بر لبِ درياچهي چشمان تو
علي بداغي
اخمهايت را كه درهم ميكني
رويِ روياهام را كمميكني
پس چرا تا سر به بالين مينهم
سر به روي گونهام خم ميكني؟
علي بداغي
كهنه زخمي در دلم در حالِ زا ست
ضجّههايش گِلّه حتّي از خدا ست
گفته بودي:”كمكم عادت ميكني.“
آخرِ خطّم،بگو عادت كجا ست؟
علي بداغي
رفتهاي يعني و من باوركنم؟
غنچهي ياد تو را پَرپَر كنم؟
تازه دارم ياد ميگيرم گُلم!
تا ابد خاكِ تو را بر سر كنم
علي بداغي
تا نگاههايم به راهت ماندني ست
برگْبرگِ انتظارم خواندني ست
اين بهقولِ ما دل و،بعضي،لگن
در خطرناكِ خدا هم راندني ست
علي بداغي
آمدم تا باز هم باوركنم
شعرِ چشمان تو را ازبركنم
گرچه ميكوبد جهان بر طبلِ جنگ
نانِ خشكِ عاشقي را تر كنم
علي بداغي
حسّي از ديوار شب سرميكشد
سايهوارم سوي بستر ميكشد
پلكها تا بوسه بر هم مينهند
از تنم پروانهاي پرميكشد
علي بداغي
گوش با ناليدنِ ني ميكنيم
اسبِ احساسات را هيميكنيم
سوتوكورِ سنگلاخِ عشق را
با همين تلواسهها طيميكنيم
علي بداغي
گريه يعني دل هنوز آواره است
غمْدچاري همچنان بيچاره است
گريه يعني بيعتِ دل با خدا
در جهاني كز درون صدپاره است
علي بداغي
در نگاهم بذرِ باران كِشت و رفت
خاطرم را در خماري هِشت و رفت
پردهي پايانيِ پرواز را
پردهها را پس زد و ... ننوشت و رفت
علي بداغي
آه! باران! پا بكوبان تا سحر
تا نميدانم كجاهايم ببر
تا مگر از روزگاري اينچنين
امشبي را هم بمانم بيخبر
علي بداغي
گر همه عالم برايت ميزند
چاله يا چاهي برايت ميكَند
جز اذانِ ”دوستتدارم!“ نگو
”هر كسي بر طينتِ خود ميتَنَد.“
علي بداغي
باز دنيا بوي باران ميدهد
بوي نرمكْريزِ «رحمان» ميدهد
باز آتشگاهِ قلبِ عاشقان
مژدهي گاثاي «انسان» ميدهد
علي بداغي
شعر يعني رستخيزِ واژهها
بااسارتدرستيزِ واژهها
شعر يعني عكسِ خونينِ زني
در غبارِ خاكْريزِ واژهها
علي بداغي
كاش دلهامان هميشه تنگ بود
با سكوتِ سنگها در جنگ بود
كاش در هر تورنمنتي غيرِ عشق
هر دو پاي دل بهكلّي لنگ بود
علي بداغي
چشمهايت چشمهي خورشيد نيست
دستهايت سايهسارِ بيد نيست
بي تو امّا زندگي چيزي بهجز
پرسه در پسكوچهي ترديد نيست
علي بداغي
تكسوارِ خنده از قعرِ غبار
مينشيند بر لبانِ انتظار
گوش كن! اينك اهوراييترين
انفجارِ ”دوستت دارم“: بهار!
علي بداغي
عيبِ كار از جعبهي تقسيم نيست
سيمِ سيّارِ دلِ ما سيم نيست
اين خدا،اينهم هزاران طولِ موج
ديشِ احساساتِ ما تنظيم نيست
علي بداغي
دل نميگويد كلوزآپش كنيم
در وَلو فينالكي كاپش كنيم
دست كم،گاهي،براي دلْخوشي
پشتِ جلدِ زندگي چاپش كنيم!
علي بداغي
هم دهانِ آب،آب افتاده بود
هم يگانِ موجها آماده بود
پيرمردي با عيالِ محترم
روي شيبِ ماسهها لمدادهبود
علي بداغي
كودكي بالا و پايين ميپريد
بچهموجي روي ساحل ميچريد
گوشِ موجي گنده را دريا كشيد
مادري از بوفه سوتي ميخريد
علي بداغي
هفتهاي مانده ست تا هشتاد و شش
دستمالي هم به چشمانت بكش
تا در اين دنياي باروياستيز
قلبِ احساست نيفتد از تپش
علي بداغي
يك دو روزي مانده تا هشتاد و شش
ضامنِ نارنجكِ دل را بكش
شك نكن! حالا! بسمالله! بزن!
قلبِ غمها را بينداز از تپش
علي بداغي
باز در آمدْشدِ ترديد رفت
در غبار ِ”دست و دل لرزيد“ رفت
تا بياييم و كمي باوركنيم
بادبانها را كشيد و عيد رفت
علي بداغي
”دوستت دارم“ حديثي ديگر است
عابرِ مظلومِِ چشمانِ تر است
هيچ ميفهمي چه ميگويم، گُلم؟
يا تو هم گوشِ دلت ديگر كر است؟
علي بداغي
بودنم تا بود باراني گذشت
در خيابانِ پريشاني گذشت
بي تو تنها رودِ روياهاي من
در مسيرِ تندِ ويراني گذشت
علي بداغي
اي هميشه عاشقِ آيينهفام
اي سخاوتمندِ عمري بي كلام
تا بداني دوستت دارم،فقط
ساده ميگويم: ”شگفتي!“ والسّلام
علي بداغي
در ”يكي بود ...“ي كه دُوْرِ باطل است
پاي حتّي گريه گاهي در گِل است
سخت حق داري بگويي بعد از اين
حال كردن با خدا هم مشكل است
علي بداغي
اي نگاهت آخرِ رنگينكمان
آيهاي از ”دوستت دارم!“ بخوان
روي موجِ خواب و رويا پخش كن
بيكلامي عاشقانه تا اذان
علي بداغي
شعر يعني يك سلامِ سادهات
طرّهي دردستِبادافتادهات
در ظلامِ لجّهي دلواپسي
لنجِ دستِ بيدريغ آمادهات
علي بداغي
در كُما بودم كه باران درگرفت
وصلتِ دل با دعايي سرگرفت
چشمهايم وا شد و ... چشمان تو ...
عشق،معنايي شگفتآور گرفت
علي بداغي
آب يعني آبيِ آوازِ تو
ﺫرّههاي زندگي در نازِ تو
ﻳاد كن از كشتيِ چشمانِ من
ﻧيستش جا غيرِ باراندازِ تو
علي بداغي
زورقِ زيباي تنهايي تويي
ﻫمسفر با روحِ رويايي تويي
رقصِ اعجابآورِ رنگينكمان
ﻫفتْپشتِ شورِ شيدايي تويي
علي بداغي
اي دلِ ناهمنوازِ مهرباز
زخم باش و زخمه زن بر مهر،باز
نيست آخر هيچ همچون مهر،ناز
جز نگاهِ نازنينِ مهرناز
علي بداغي
آه! مادر! با نگاهي دردمند
آمدي با ياسِ احساسي نژند
ميهمانِ خاصِّ خوانِ فاطمه ست
پيشِ پايت گر نشد حامد بلند
علي بداغي
ما كه بر هر كَده نقش تو كشيديم،چه شد؟
فقط از چشمهي چشم تو چشيديم،چه شد؟
ما كه تا آخر خط،صخرهي دلتنگي را
روي دوشِ دلِ كژْكاره كشيديم،چه شد؟
علي بداغي
زير و رو كرد جهان هر وجبِ جانِ مرا
شخم زد بيهمهكس چهرهي خندانِ مرا
منهدم كرد و هزاران تكه،بمبافكنِ درد
آخرين سنگرِ مستحكمِ ايمانِ مرا
علي بداغي
تا كه شاعر شدهام از غمِ نان آزادم
ساكنِ كوچهي بارانيِ بادآبادم
تا حسودان جِرِشان گيرد و جزغاله شوند
”هردم آيد غمي از نو به مباركبادم“
علي بداغي
كمي تا قسمتي ابري و گاهي نيمهباراني
تمامِ بودنم اين بود در اين عصرِ بحراني
جوابِ هر ”سلام“ و ”دوستت دارم“ چه بود الّا
تماشاي شياري تازه بر ديوارِ پيشاني؟
علي بداغي
هر روز خدا روز عشق است
آمدْشدِ دلفروزِ عشق است
ترديد نكن كه هرچه زيبا ست
- مانند تو! - دستدوزِ عشق است
علي بداغي
آتش زده چشمانِ تو در خرمنِ خوابم
بي حسِ حضورت كه خدايي ست خرابم
در پهنهي روياي در آغوشِ تو مردن
برصخرهبهسرخوردهتر از هرچه حبابم
علي بداغي
هم گرچه دلم دير زماني شده لبريز
هرگز نكنم دشنه براي دلِ كس تيز
شاعر كه شدي،معبرِ باراني و رويا
يعني تويي و پچپچِ پروانه و پاييز
علي بداغي
مجنونِ نهادي شدهام غرقِ نظاره
تا كي برسد چاوشِ ليلاي گزاره
ميناي نگاهم تهي و،وا كند اي كاش
ميناي دلم را نمِ بارانِ بهاره
علي بداغي
ﺳيماي تو سجّادهي هر جانوري نيست
ﻳاسِ نفَست سايهي هر رهگذري نيست
ﻣوّاجِ نگاه تو - بپرس از همه عالم -
ارزانيِ هر زورقِ زهتاببري نيست
علي بداغي
شيرينِ شگفتآور از پنجرهها بنگر
باران چه غريبانه ميبارد و من بر در
يك دست فرازِ چشم يك دست گلي پرپر
از پنجرهها بنگر شيرينِ شگفتآور
علي بداغي
سنگ سياهي ست دلت نازنين؟
باشد و بگشاي گره از جبين
هروله و بوسه و لبيكِ من
بر حجرالاسودِ قلبت ببين
علي بداغي
سرزده وارد شد و پيشم نشست
قهقهه سر داد و قُرُق را شكست
درخلأ باور و ناباوري
رشتهي تسبيحِ نگاهم گسست
علي بداغي
شعرترينْ شعر،تماشاي تو ست
شرشرِ شيرينِ قدمهاي تو ست
تنگهي طوفانيِ تنهاييام
صحنهي رَزمايشِ روياي تو ست
علي بداغي
آينهام،قلبِ غزلخوانِ تو ست
كوچهي بارانيِ چشمانِ تو ست
گاه كه دلْتنگِ خدا ميشوم
قبلهترين قبلهي من جانِ تو ست
علي بداغي
گر بشود خلقِ خدا دشمنم
سر به ستونوارِ جنون ميزنم
تا به شگفتي بكشم عشق را
يك تنه بر هر تنهات ميكَنم
علي بداغي
دل كه نگيرد و نگريد،گِل است
دُوْر و برِ آخورِ دنيا ول است
باورت ار نيست به خر خيره شو
هيچ مگر عرعر از او حاصل است؟
علي بداغي
شرطِ ادب نيست چرا گفت و چون
قلبِ غريبِ منِ غرقابِ خون
در به مگر روي غزل وا نكن
زخمهي عشق است و جوابش جنون
علي بداغي
دست به دامانِ رباعي شديم
تا كه مدالآور و ساعي شديم
موشكِ نان آمد و ... آژيرِ عشق ...
دير شد و ... قطعِنخاعي شديم
علي بداغي
دل به كه دادي كه بدهكار مانْد؟
با تنِ تبدارِ تو بيدار ماند؟
حيف از آن حسِّ اصيلي كه باز
منتظرِ رونقِ بازار ماند
علي بداغي
ﺑرگي و،من محوِ تماشاي تو
ﻳاسي و،باغِ نفَسم جاي تو
ﺗردِ نگاهت همهي هستيام
ﺍبري و،من عاشق دنياي تو
علي بداغي
آي نگاههاي تو پيغمبرم
سجده به چشمانِ ترت ميبرم
بر درِ دروازهي هر لحظهاي
چشم به راه تو و نيلوفرم
علي بداغي
چپ و راست هي لافِ دريا زديم
دَم از دل نبستن به دنيا زديم
به گوشِ فلك نعرهي ”ما“ زديم
به شليكِ نانْپارهاي جا زديم
علي بداغي
تو كشف و شهودِ منِ سادهاي
مرا با خدا آشتي دادهاي
تو آن قطرهْ آبي كه رويِ لبِ
حسينِ غريبِ دل افتادهاي
علي بداغي
سرِ عقل را گولْمالي كنيم
دلش را - نترسيم و - خالي كنيم
بيا باز دربندِ احساس را
پر از تخت و قليان و قالي كنيم
علي بداغي
بر پلههاي خانهتان پا ميگذارم
لب بر درِ پوسيده امّا ... ميگذارم
ابرِ تراكمناكِ عمري بيكسي را
با تندرِ نام تو تنها ميگذارم
علي بداغي
وقتي تمامِ لحظههايت بيقراري ست
بيمارِ دل از دكترِ دنيا فراري ست
با گريه در گهوارهي شعرش بخوابان
هر عابري بمبكگذاري انتحاري ست
علي بداغي
لب بر لبانِ خشكِ تبدارش نهادم
سر بر حريرِ قلبِ بيمارش نهادم
بر دستهاي بيقرارم بوسهاي زد
كآن را به روي خاكِ غمْبارش نهادم
علي بداغي
خوابم ربود امّا تو از خوابم ربودي
پرهاي پنهان در نگاهم را گشودي
از كهكشانهايي شگفتآور گذشتم
ديوانه! ديشب تا كجايم برده بودي؟
علي بداغي
گفتم به دلم:”شبيه شبها شدهاي.“ هيچ نگفت
”تنديسْتراشِ خواب و رويا شدهاي.“ هيچ نگفت
گفتم:”نكند“ - نمنم باران و ... - ”عجب! فهميدم!
در خيمهي خاطرات تنها شدهاي!“ هيچ نگفت
علي بداغي
تا مخلصِ اين خداي باحالم من ترسيدي؟
پشتِ همه را به خاك ميمالم من لرزيدي؟
حالا تو بزن طعنه كه:”جلّ الخالق! كف كردم!“
بيچاره! به قلبِ ساده ميبالم من فهميدي؟
علي بداغي
دل بر لبِ درياي خدا آورديم گر چه كه دير
بازيچهي امواجِ نگاهش كرديم خرد و خمير
آن هم شبِ ميلادِ شگفتآورِ عشق آخرِ عشق
الحقّ و الانصاف كجا برگرديم؟ سويِ كوير؟
علي بداغي
روزِ از باران بهظاهر بيخبر يعني پدر
بيقراريهاي درخلوتْگذر يعني پدر
بر تمامِ عاشقان فرخنده باد يعني چه باد؟
روزِ خنده با وَلو خونِ جگر يعني پدر
علي بداغي
گذشت آن سالهاي پرترانه
كه عاشق ميشد آدم،بيبهانه
تمامِ كوچهها دفترچهاي خيس
پر از پيكان و قلبِ كودكانه
خيابانها به يك جا ميرسيدند
به بيبنبستِ احساس و فسانه
نه زنجير و نه آژير و نه قفلي
تمامِ خانهها چون قهوهخانه
لبِ هر چينه و ايوان و بامي
كبوترْبچّهاي ميكرد لانه
نگاهِ مادران از جنسِ باران
پدرها،سبزهايي بيكرانه
سلامِ هر كسي بوي خدا داشت
و شعر از هر طرف ميزدجوانه
نه دعوايي سرِ دنيا و دين بود
نه نفريني به نامردِ زمانه
بيا باران و مهمانِ دلم شو
كشيده آتش از هر سو زبانه
بپاشان چكّه شعري روي قلبم
كه زخمي باز نگشايد دهانه
نگاهِ كودكم ميگويدم:”هيس!“
و تيري ميكند در من كمانه
كه او هم مثلِ من روزي بگويد:
”گذشت آن سالهاي پرترانه!“
علي بداغي
ﻣردم ز فراق و فارغي از حالم
ژوليدم و ريخت در هوايت بالم
ﮔهگاه ز دلِ گرفتهام يادي كن
اي نابترين ترانهي هر سالَم
ﻧامت كه به صحراي دلم ميبارد
ﺣسميكنم آلالهام امّا لالم
ﺳرماي نفسگيرِ دلم را درياب
ﻧگذار بخشكد آبيِ آمالم
ﺧوابم به خدا ز حالم آشفتهتر است
از حافظِ شيراز بپرس احوالم
ﻧقّارهنوازِ حرمِ چشمِ توام
ﻳك شب نفسي بيا به استقبالم
علي بداغي
ﺑرايم صدايت سبكباري است
ﻫمآغوش هر خواب و بيداري است
دلم را تو روشنترين آيهاي
اگر آسمان،تار و تكراري است
در امنِ دلت پر زنانِ هزار
ﺑهينْ باورِ ”دوستم داري“ است
در آغوشِ چشمت بخوابان مرا
از انديشههايم جنون جاري است
ﻏريبانه در خود فروريختم
ﻳواشم بزن زخمهها كاري است
علي بداغي
ﻣاهي و من محوِ تماشاي تو
ﻫوري و من هُرمِ نفَسهاي تو
راهي و من عابرِ تنهاي تو
ﻧسترﻧي سينهي من جاي تو
وهمي و من در پيِ معناي تو
ﺷﻌري و من شُرشُرِ شيواي تو
علي بداغي
ﻫمواره زلالِ چشمهساراني تو ﻣهتابيِ كوچهي هَزاراني تو
ﻳادآورِ نور و نغمه و نيلوفر ﻓوّارهي رنگينِ بهاراني تو
روياي رها در آسمانهايي دور ﺗنديسِ بلورِ بيقراراني تو
از هر نفَست ترانهاي ميرويد وسواسِ شكوهِ آبشاراني تو
در واژه نميگنجي و خود ميداني ﻧاگفتهتَرين قصّهي باراني تو
علي بداغي
آمدي و سنگ صبورم شدي ﻓرْوَهَرِ شادي و شورم شدي
زندگيام ظلمتِ يخبسته بود رقصِ شگفتآورِ نورم شدي
ابريِ قلبم سرِ باران نداشت ﺷرشرِ شريانِ شعورم شدي
داشتم از شبپره پُر ميشدم ﻳوسفِ زيباي ظهورم شدي
ﻫر نفسم شك به دري ميكشيد دبدبهي آتشِ طورم شدي
علي بداغي
ﺑﻪ چشمم چشمهي آب حياتي ﺣضور دايمِ حسِّ نجاتي
ﻫواي پرسه در رويا و باران ﻣدارِ امن و بازِ خاطراتي
زيُمنِ”كَلّميني يا حميرا“ ﻳقينِِ رَستن از هر كيش و ماتي
اگر گاهي دل از دنيا بگيرد رگم را بيدريغِ التفاتي
دلم تا با علي،زهرانورد است اگر كفر است ميگويم،صلاتي
علي بداغي
به پاسِ هر قطرهْ اشك و
تسلّاي دلِ انبوهِ بهماتمْبرخاستگانِ بيناموآوازه
در فِراقِ آن خَلوتْگُزينِ بيهمْطرازوآوازه
كه ابري بود و
بر باغِ احساساتِ ما باريد
باريد
باريد
...
تا شكوهِ شگفتِ شكوفهي عشق
در خشكْْْنشينِ چشمهسارانِ چشمهاي هميشهمشكوكمان
تَر گشت.
و دريغا!
دريغا دريغ!
مهربانْ بهارا كه بهمن بود!
و گداي دلگرفتهي پاييز
از درِ سبز و بيچفتوبستِ احساسش
چه دستِپُر
برگشت!
علي بداغي
بعضيها
به هيچ كس تعلّق ندارند و
به همه
مِثلِ بهمن.
بعضيها
به هيچ كس
تعلّقِ خاطر ندارند و
به همه
مثل بهمن.
بعضيها
بازتابِ
بغض و
بيقراريهاي غريبِ يك قوماند
خسته از غبارِ قرون
مثل بهمن.
بعضيها
من و تو را
كه بر سفرهي حقيرِ روزمرِگي
وِلو شدهايم
ازجاميكَنند و
پَر ميدهند و
كجاها كه نميبَرند!
مثل بهمن.
بعضي ها
چند صباحي
فقط چند صباحي
براي دلِ تنگِ ديگران و
جيبِ گشادِ خويش
ميخوانند و
نِميمانند
مثل خيليها.
و بعضيها
يك عمر
يك عمر آزگار
نجيبانه
براي دلِ پاكْ بيچِرامبتلاي خويش
ميخوانند و
ميمانند
مثل بهمن.
و سرانجام
اين كه
بعضيها
همين حالا
درست همين حالا
جسمشان از اين پايين و
روحشان از آن بالا
قلندرانه
در ما درمينگرند و
تسليت ميگويند
مثل بهمن
آ بهمن
آه! بهمن!
علي بداغي
بﻲتابترين معنيِ باران بودي
ﻫموارهغريبِ اين دياران بودي
ﻣخملتر از آهنگِ صدايت كه شنيد؟
ﻧجواگرِ بغضِ بيقراران بودي
علي بداغي
امشب چه غريبِ كوچهي من شدهام
تاريكترين معنيِ روشن شدهام
بر خاك نشسته زيرِ باراني تند
دلْتنگِ ترانههاي بهمن شدهام
علي بداغي
با وسوسه هاي اهرِمن دشمن شد
تا تَكاَبَراَختري چنين روشن شد
در سايهي آسمانيِ رستمِ عشق
بر رخشِ ترانه تاخت تا بهمن شد
علي بداغي
تا غولِ غريبِ قصّهها بر در زد
هر گوشهي شب ستارهاي بر سر زد
بهمن مَهِ مهرِ آذرْآباددلان
آدينهي بارانيِ آبان پر زد
علي بداغي
ز چشمانِ بهرام و تارا ببار
بر آلامِ سكّينه مرهم گذار
بشو - گَر به ما رخصتي مهر،داد -
دلم را ز بهمن به اسفند،يار
علي بداغي
خواندي و انگشتبهدندان شديم
عاشقِ بابونه و باران شديم
دلخوشيِ ما به صداي تو بود
باز،يتيم و ول و ويلان شديم
علي بداغي
تارَكِ تاراز،تَرَك خورده بود
كبك به اشكَفت پناهبردهبود
ابر،سراسيمه،فقط ميگريست
ايلِ بزرگي،به شبي،مُرده بود
علي بداغي
بغضِ غريبانهي گلها شكست
پشتِ سرِ فاجعه پلها شكست
ابر از البرز به تاراز رفت
پشتِ همه ساز و دهلها شكست
علي بداغي
خسته از اين دايرهي دلْگسل
دخمهي دنياي دروغ و دغل
خرد و خراب آمدهام روي خاك
تا بگشايي تو به رويم بغل
علي بداغي
آمد و پروانه زنو جان گرفت
كوچهي گُل ها سروسامان گرفت
پنجرهي ابريِ دل را گشود
تا همه جا بوي بهاران گرفت
علي بداغي
تا مگر گُل بدهد بوتهي خار
پاره ابري شد و نگرفت قرار
پس،به سنگش ننويسيد،مگر:
”ايلِ بابونه و باران و بهار“
علي بداغي
- من از بيغوله مي آيم،و خسته - مُ زِ دارا بِه سا يَك دي نِشَسته
- من از اشك و نگاه هاي مچاله - مُ زِ مالا كِل و اَيلاقِ گالِه
- من از قلبِ غروبِ غربت و درد - مُ زِ هُمساگَري باوينه و بَرد
- من از آن سوي ديوارِ تنفر - مُ زِ بالِ اَو و بارونِ شُرشُر
- من از عقل و سلام از روي عادت - مُ زِ پُي ليوِه بيدِن تا قيامَت
- من از خاكسترِ احساس و،هِن هِن - مُ زِ انگِشتِ سُحْرِ سينه بَهمِن
- من از ... - بِلْ وا اَمون،دارِن زَنِن ساز اِبو هَم باز وُرْگَردي بِه تاراز
علي بداغي
ﺣونهخراوِ غَمِه و،بي كَسِه ﻣرْ دِلِمون بَرْدِه؟ خُدا! دي بَسِه
اوْرُيي بَرْدَم اِرِه مَرْ دِل چِنِه دسْت به خِفْتِسْ هَمه دَم غَم بِنِه
ﻣرْدِه سَرِ مُرْدِه و،غَم،بارِ غَم دنْگْ دِراوُرْدِه وابامون سِتَم
دي نَتَرِه دِل كُنِه هِي دي وُلا ﻳا كه بُكُشْ يا كه بُگُشْ زي وُلا
علي بداغي
كي تَرِه
دَرْدُمه چارِه كُنِه؟
دَرْدِت بِه سَرُم!
بيَو و
اَرْ اِبووِه
اَمْشَوِ تَكْ
دِلِ بيطاقَتُمِه
زِ دِرازِ دَرِه دُنْيا
بِگُدَرْن و
بِه خَوِ خُتْ
بوَرُمْ.
تُونِه او تُرْنِه سَفيدِ هَمِهْ دايَل
وُ خُدايي كِه پِرسْتي
نَگُ بازَم
نَتَرُمْ.
خينجيَرُم.
علي بداغي
تَپْتَپو عشقه بُگُ
دي نَيا وُركَنِه ري بُرْگِه پُلُفْنيده دِلُم.
تپ و تيلونه غَمِت
كَندِنه جورِ چه ريم و
اِكَشِن لا گَر و بَردا و
وَنِنْ لَم
زِ سَرِ كونِه و دِر
مِنْ نِهِلُم.
وُ گِمونُم
نَكُنِن
- اَر يُ مُنُم -
تا نَكُنِن لاشُمه دالا شِرودال ايچُ
وِلُم
علي بداغي
بُگُ بَنْگ بوَنِن اي مال و او مال
كه نا كوگونِ تارازِ گِرِه دال
چه وا بارِتكُنُم؟ اي نازَمونه!
كه كوگانِه كشي،مُرغانِه دي بال
علي بداغي
بُگُ آستارهها سي كي دِراهِن؟
اِخُن تا كِي نِشينِن رَهْنِه پاهِن؟
بُگُ كي وَنْدِه چَو بازمِ به زَرْدِه
كه ايلِ بختياري خُن بياهِن؟
علي بداغي
دِرَحْدِ بالِ چَشمِه وَهْرِلاسِسْت
گُلِ باوينِه زِي وا تيگ و تاسِسْت
رووا پِهْرِسْت و پانِه نا وِ نا كَوْگ
وُ حَرسا مِن تيا آستارِه ماسِسْت
علي بداغي
گُلا سُحْر و گُلا باوينه دِرْ وين
نَيَشْنين قَهْقَها كَوگ و خُسَم نين
سَرِ رَهْ بادِنِه وا يَك گِرِهْن و ...
زِ زوني وَسْتِن و مِنْ ري خُسون زين
علي بداغي
سَرُم هِي دَنْگ دِرْورْده زَمونه
كِتاوِ بَخْتُمه دِرْدِه زَمونه
شلالُم كِرده و ... تا هَمْ وُرِستام
زِ نو بيكَسْكُشُمْكِرده زَمونه
علي بداغي
نَكُ وا سُحْرِ سينُم سَرگِروني
نَزِن شَوخي به اُرْدي مِهرَووني
اَرَم خُي تَشْ بِني وُرْ حونِمونُم
بِنِه،امّا،نِشون وا اي نِشوني
علي بداغي
تيُم تا ويرُمِه مَنْديرِ مالِه
زَنِه بُنْگِ خدا و خين اِپالِه
بُكُ هُفْ باراِله وُرْ سازِ اَوْ را
دِلُمْ تيل و،غَريوي جورِ دالِه
علي بداغي
تياتْ اَنْگِشْت و دينِشْتِسْ قَرارُم
غَمِتْ چي چاله و هيوهس بُهارُم
زِ دينُم دَست نيوُرْدارِه يادِت
خدا نَم تا نَكِردِه تَحْلِ خوارُم
علي بداغي
زُسُ كه يادُمِه،دل تيبِهرَهْته
بُهونِه بيدِنِس،ري جورِ مَهْتِه
مَزارُم بَنْدِن و،دونُم هَني دل
سَرِ پُلِ صَراطِ”ها“ وُ ”نه“ تِه
علي بداغي
اَذونِه گُهدِن و وَخْتِ نِمازِه
دِلُم جورِ بهيگِ بيجِهازِه
بُكو چو وُرْ دُهُل تا چي كَموتَر
مِنِ خاك و خُل و خين،خو بوازِه
علي بداغي
چُنُ ديلَقْ ورارِه دِلْ شَو و رو
كه چارهْسْ نيكُنِه چِلْ تا اَوِ رو
بِه جورِ دايَلِ كُرْمُرْدِه هَر شَوْ
زِ خَوْ وُرْپِهْرِه وا كيكِشْت و رو رو
علي بداغي
هَني مِنْ حَرْس و حينِ تيرِتُم مُ
اِنُمْ تي وُرْ يَك و واويرِتُم مُ
دِرَحْدِ پا مَزارُم تا گُدَردي
همه بَلْگاس اِگُنْ مَنْديرِتُم مُ
علي بداغي
بُهارُم،آسْتارُم،هرچهدارُم
بيَوْ مِنْ جِنْگِ اَفْتَوْ واديارم
بُگُشْ بالاتِه و چي باد و بارون
بِنِه پا وُرْ گِلا حُشْكِ مَزارُم
علي بداغي
دَمِ تاريكي و مِنْ باد و بارون
پاهام وُرْ مِنْ گِل و كيفُمْ مُلِ شون
نَه رَهْ پيش و نَه رَهْ پَس مِنْ شُل و گِل
هَنْي مَنْديرِ دامُم با يه قَلْ نون
علي بداغي
لَوامْ تونادِه و لاشُم پُرِ تَوْ
اُوي بالا سَرُم با پالِه و گُهْد:
”وُري دا!“ بُلْگِرِهْم و ... هم زُنو خَوْ
علي بداغي
بِنَرْ اي زِنْدِهيي بيداوُبَوْنِه
چِه طَوْ ري چاله غَمْ ايمانِه تَوْنِه
خُدا گُهْدِه كِه هَرْ كي عاشق اُبو
زِ تَهْدِه تا به تِي خُس وِلْ بِدَوْنِه؟
علي بداغي
بُگُ اَر خُن دِلُم وا يَك دِرارِن
سَرِ بَلْگا سَفيدِس پا ورارِن
به اي پَرْچَلچَرا وُ گينِشينا
بُگُ اي ايلُ بِنْكُل بيقَرارِن
علي بداغي
دلي! دَردِت چِنِه؟ سي كي زَني زال؟
هُ پيرارِت،هُ پارِت،يَم خُ اَمْسال
دِلي! رَحمِت به ختْ بو،بِسْمِلا كن
جُل و بَندانِه جَم كِرْدِن همه مال
علي بداغي
دِلُم هَم دي كُنِه،هَم خوا غُرُمْنه
گِمونُم خوا كَهو رويينِه رُمْنِه
مُ نَوْنُم اِرثِ كينه زِس خُ دُنيا
كه زَحْماسِه شَو و رو هِي اِچُمْنه
علي بداغي
ذَليلِ حارِ مِرْزِنْگ و مياتُمْ
به هر جا ري بِجَرْني وانياتُمْ
زِ هَمْ سُ كه زِ مار اُبيدُم،آ غَمْ
به دينُمْ وَسْت و گُهْد:”مَمْ تاتهزاتُم“
علي بداغي
دِلُمْ چي چالِ چوله چَوْل و چوله
نِسارِ سُحْرِ سينُمْ سَرْد و سوله
بِه لامِرْدونِ جونُمْ،آغَمِتْ خان
چَپُقْ وا گُرْ لَو و بِرْنَوْ بِهكوله
علي بداغي
دِلُمْ جورِ دِلِ هِيمُفْتِلاتِه
كِه هَر سا كُهگِرِهْدي،وانياتِه
پَريوِسْشُنْده خُس بي ساز اِبازه
تُو دي ساز سيس نَزَن تُونه او خُداتِه
علي بداغي
دِلُم ري دارِ دُنْيا چي غَلا بي
كه بَنْگِسْ جورِ رَنْگِسْ هِي عَزا بي
وُ اي ديلَقْگِرِهْدِه،كَسْو و كارِس
فِقَدْ تَپتَپگُرو سَكْ وا خُدا بي
علي بداغي
دِلُمْ،هَر جا اِرِه،غَم وانياسِه
يه پالِه حَرْس و حينْ بالِ تياسِه
پَ مَرْ تَپْتَپْگُروسَكْ وام اِبازه
پَريوِسْشُنْده اي بَخْتِ چَواسِه؟
علي بداغي
ﺑليطا و كُنارا تيبهرَهْتِن
ﻫني مَنْديرِ او ري جورِ مَهْتِن
ﻣگُ وابا گُل و مالا نيايي
ﻧيَشْنِن،تيرَهِ شال و كُلَهْتِن
علي بداغي
سِتينُم بيد و تِينا هُمْدُرُنْگُمْ
دِلُمْ ليز اِگِرِهْد تا كِرد بُنْگُمْ
چه گُهْدُمْ مَرْ بهغِيرا ”خُتْ خُدامي!“
كه رَهْد و تَشْ نها وُرْ حونه دُنْگُمْ؟
علي بداغي
كي گُهدِه كِه وا زِ يَك جِدا بويم
بي مالِ غَريوِ غَم بَلا بويم
وا اي شَوِ شَه خدا خُشِس يا
ديلَق بِگِريم و مُفتِلا بويم؟
علي بداغي
تيرهته تيام چي اَوِ رو
دِل نيگِرِه جا خُ بِتْ بِنِه بو
تَش وَندِه بِه جونُم اي جِدايي
بَلْكُم مِنِ خَوْ بِوينُمِت خو
علي بداغي
گَرْدو! كِه بُتُل بِه گيت اِبازِه
زونِت سَرِ عاشِقا دِرازِه
اَر تُحْمِ بُووتي،بيَو لَمْ
تا ... - حيفْ كِه نيدِه دِل اَجازِه!
علي بداغي
هَرْ دَمْ دِلُمِه يه جا كُني پِرْد
ري تَشْ ني و هِي وُرِسْته بو تِرْد
دُنيا! چه زِ جونِ دِلْ اِجوري؟
مَرْ بَهْرِته خَرْده آخه؟ نامِرد!
علي بداغي
شَو اونِه گُدَرْده وُ نَويدي
ديرينه زِ ري مُ پَسنَزيدي
دي مالْكَنونه آستارُم
كِي خُي بِدِرُي؟ خدا! پَ كِي دي؟
علي بداغي
آ ليوه كَلو! - توبَه! - خُدا هَم زِت اِتَرسه
ها! با خُتُم آ دل! كه نَصيوُم زِ تو حَرسه
ديلَق بِگِري! تَش زِ مَزارِت بِگِره بال!
شَر زِت تُكه و هي شَو و رو جونُم اِلَرسه
علي بداغي
بَرْقِ تيات،تَشْ بِه بُهونُمْ نِها
تَشْ بِه بُهونُم نَه،به جونُم نِها
صَرْقِهسَرِ چي تُو گُلي،روزِگار
خَرْمِنِ خوارينِه بِه شونُم نِها
علي بداغي
كاش بيا مال و بِمَهْنِه كِلُم
بار وَنِه بالِ گُدارِ دِلُم
تا يه كِرَت دي بكُنُم جَمجلي
اَر چه اِدونُم كُنه بازَم وِلُم
علي بداغي
شَر زِ دلُم بال اِگِره روز و شَو
نيله بِره لَم زِ گليم قيت و اَو
نَشته زِهِشْت سي خُم و خُس آ وِلَو
آ! بِنيَر! زِي به در و نا به دَو
علي بداغي
هَم بُكُ با مَشكِ دِلِه تا تَري
وا كَلَكِ جونِته ري اَوْ بَري
مالِ گُلْ اونِه اِرَسه بالِ رو
جونِ خُتِ! اَنكه اِخُي دي نَري!
علي بداغي
خُم بُكُني پَنْدَو و زِس دَر نَري
ليز ندارُم زِ وَرِرت،زي تَري!
زِل نَزِه وُم! اِرْثِ بووته اِخُي؟
با خُتُم آ ليوه دلي! مَر كَري؟
علي بداغي
تا نَتِليشِسْتِه دلُم،ها بده
بالِ تَشِ سُحرِ دلِت جا بِده
تا نَغُرُمْنيده به جونُم غَمِت
دَرْدِته چيدُم! ديه پيدا بِدِه
علي بداغي
خُندِنِ بَهمِن همه نِه ليوه كِرد
چاله دِلا سَردِنِه پُر هيوه كِرد
هَر كي اوي پُر كُنه جا ﺑﻬﻤﻨه
ايلِنِه بَنگِس پُرِ دِلْشيوه كِرد
علي بداغي
كي تَرِه باوَر كُنه اي رَهدِنه
خاك بِريزي به گِلي ﺑﻬﻤﻨﻪ
چينُ مَهي كِي يه وُلا دي به مال ...؟
حونه غَريوينه خُدا ورْكَنه
علي بداغي
يُ چِه كِرْديلَقيِه به اُستُخونُم
كِه نه هِهْلِه جاگِرُم نه دِه اَمونُم
زيرِ اَنْگِشْتِ دلُم يُ يادِ كينِه؟
چي بَليطي كه پُكِه آخِر بِه جونُم
علي بداغي
اِي دِلِي! آلِشْتييِي! آلي بَرات!
جونِ مَرگ اُووي و كُهميري زَنات!
خُم بِري دي وُرنَگَرْدي اي كِرَت!
دِينِ اي دُنيام و او دُنيا به نات!
علي بداغي
گيز و گيزالُم نَكِردي؟ كِرديه
دَنگ وابام درنَوِردي؟ ورديه
جِلت و بَلگا دل خُداخوكِردُمه
مِن دَر و هُمْسا نَدِردي؟ درديه
علي بداغي
يا بِزَن واكِل و تا جَلْده جِلَو جونه بِگِر
يا زِ دَستا چُنُ بيمُروَتِ غَم چونه بِگِر
تَلْ خداكو هَم اَيَر بي،وُلا وِي وا دُنْگ
تا نَرُهْمِسْتِه دلُم دي وَرِ بارونه بِگِر
علي بداغي
دَنْگ دِرْورْديِه دُنْيا هَمِه صُحْو و هَمِه شُم؟
هَمِه دَمْ گُرْزِه دِرارْي و كُنْي هِي گِر و جُمْ
تُفْ بِه شِلْگِتْ! كِه نَه هُمْسا سَرِتْ ايْبو نَه حُوال
صَور اُوي،اَنْدي اِرْيدُم بِه سَرِتْ،كولِه حَرُمْ!
علي بداغي
زُسُ كه سَر دِرورْدُم زِ مِِنِ مالِ غَمِت
هِي شِرَقْنيده به جونُم تَش و بَرقِ سِتَمِت
گُهدي:”بالا بِنِشين آ گُلِ مَيلِس خُته تَك“
خِيرِ بالاته چه ديدُم كه بِوينُم زِ لَمِت؟
علي بداغي
تِينايي تِينا خدا خُس دونه چه ليشه
چُنُ كه زَهله خُسَم زِ يَك خا تِليشه
تِينايي چُنُ خدا خُس دونه چه تَحْلِه
چي كه غِيرا خُس خُ هيشكينه چينُو نَهلِه
مَنْدُمه تِينا هَني جورِ پار و پيرار
جورِ باندهاي كه خَرْدِهبو تيرْكَووندار
مَنْدُمه وُرجا چي پيرا زونيبُريده
گُرگِ گُسْنِهاي ز مالا بالا رَسيده
مَلْكِميت وِ نيا و مَمْ وادينداس اِشَهْلُم
ري كَنِنْ اَوْرا سياه سي شَوگارِ تَحْلُم
علي بداغي
تا بينُمِت هَر سا،جونُم ايا بالا بِنيَر به حَرسام
تَش وُم نَوَن هَر شَو،مِنْ مالْ نَوَن هِي چَو،دَنگ مَدِرار وام
خُم يام دَرِ حَوْشِت،يوفتُم سَرِ كَوْشِت،سير بِگِريوُم
ري وُرْنَگَرني وُم،خُم مَندُمه وا خُم،اي چُ غَريوُم
يه گُلْ مِنِ دَستُم،ز بو گُلِت مَستُم،رُم سَرِ چينِه
جار اِزَنُم هُي مال،خينُمِه كِرد پامال،آخِه يُ كينِه
جار ازَنُم مَردُم،بدين دمِ بَردُم،تا گُل بِوينِه
بَلكُم بيا وا هوش،خينِس بيا وا جوش،يا تِيم نِشينِه
چُنُ گُلِ بوكِردُم،بَنگوبُوو كِردُم،كِه نا نَدارُم
دِلُمه ز يَك دِردُم،سي ريگُشون وِردُم،بيُو وا ديارُم
خَوَر بِه مال پيچِست،دِلُم ز جا فيچِست،هَم نا وِجِستِه
دُهُل زَنِن وا ساز،بِه زَردِه و تاراز،اَفتَو دَهرِستِه
بِلْكِه بُرين سي گُل،نِشُنْدِنُم ري چُل،دِلُمه بِرشتِن
هَم سُ كه فِرمون دا،هَمِه نِه خدا جون دا،مُنه زِ چِه شِشْتِن
بَخْتِ مُ اين وا خَو،بِپيشْكِنين ريسْ اَو،بَلكُم وُرِستا
اي تَپْتَپو مَسْتِه،كِه ري دِلُم وَسْتِه،گِرِه ورِس دا
علي بداغي
اي گُلُ كينه چينُ اِبازه وا ساز گُلَي
كه زيدِنه زِل به يَك زَرده و تاراز گُلَي
اي گُلُ كينه ولا كه دِل سي كَس نَشْت گُلَي
ز مَشْسِلِيمون بِگِر تا سَرِ مُنْگَشْت گُلَي
اي گُلُ كينه كه تَش وَنْده به لالي گُلَي
به مالِمير و همه مالا زوالي گُلَي
اي گُلُ كينه كه دي جورِس نياهه گُلَي
كه تَش نهاده به هر كُيه كه سياهه گُلَي
اي گُلُ كينه گِليس چي كَوگِ مَسْته گُلَي
غِيرا به آستاره و مَه دِل نَبَسته گُلَي
اي گُلُ كينه صِداس مَخمَلِ سُهْره گُلَي
كه اَر بِدَهْرِه،كِمَرِ ايل اِبُهْرِه گُلَي
اي گُلُ كينه دِلانه پُي بِرِشْته گُلَي
زِ مالْكَنون تا بَهيگ جا خُنه هِشْته گُلَي
علي بداغي
مه وِي دياري،ز آسِماري،كِل زَنِن آستارهها
خُن بال دِرارِن،تا خدا رِن،بَچيَل و گَهوارهها
مِينا سَرِ شون،وين وِ مِيدون،دُرْگَلِ جورِ پِري
چوقا به وَر،كُلَه به سَر،كُرْگَل كُنِن ليوهگَري
گُلْ مِنْجُقاسون،بازه واسون،گُر گِرِهْده حونه شَو
هَفْلَنگ و چالَنگ،ايزَنِن بَنگ،اِي گُلَي زي چُ نَرَو
وِيدِن به ديدِن،گُرگ و پازِن،ري بلندي پُشتِ مال
كَوگ و كَموتَر،با تيا تَر،ري اِورگَرْنِن ز چال
مِل گُرگ به چاله،يُ چِه ماله،اي گُلُ جورِ چِنه
كه خا به شادي،اي وُلا دي،تَش به حونه غَم بِنه
اَمشَو ز بالا،دي بُگُ ها و بيَو لَم تا تَري
چي بَختياري،دي نياري،دِل زِ گُل نازُكتري
علي بداغي
يادِ خُمون و مَشسِلِيمون به خير!
شيتِ دَمِ صُحْو و خُروسخون به خير!
دُحْدَرِ بيدا و كُرِ بيبوو
او مَتَلا خيفِ بَگيجون به خير!
سَركَن،دُلو بچهبَر،تَپتَپو
چِنَوي،اَلازنگي و جِندون به خير!
روز و دَرا وازِ همه حونِهها
مُرغ و خُروسا وِل و وِيلون به خير!
تَهْدِه و تَلوارِه و دول و دَبيت
تِگِلِه و تاپو،لُپُك و پون به خير!
فِرِيمِز و مَنقل و لَمپا و لِيت
تَخْد و چِرا توري و اِيوون به خير!
تُوسي،مَجمِه،مُچِه،تير و لِگِن
پا تَوِه خَردِنْ يه پَتيرْ نون به خير!
پوزْ نِهادِنْ به حُبانه اَوي
به ري سهپايه مِن دالون به خير!
تيشْتَر و بيگ و بُزِ زَنگُلبهنا
وَشوَش و هَفْبَنْدْ لَقُمي شون به خير!
بَهدِه،گووَر،پارينه،هُولي،قُدو
گا دَدِه ماهبَس،پِلِ رَحمون به خير!
بيچبيچبيچبيچِ دَ گُلمَهرِجون
كا قاسُم و غُلغُلِ قِيلون به خير!
پِهْرِسْتِنِ جيجِهخُروسا وِ يَك
ري بارْني و واروك و اَو دون به خير!
فِرفِره و فيقَك و فِرتِنگِلِه
جِستِن و چَپ كِردِنِ گالون به خير!
رُهدِن و اَوپاشيِ حَوش و،حَصير
وَندِن و،چايي و پَسينون به خير!
تيتِن و كيكِشت و يَه دِندِه زُنو
قِرقِرِشاه وا سَرِ قَندون به خير!
وِرْوِر و نونبازي و هَردوشكِلِه
زيرِ كُنارا و سِپِستون به خير!
پيتوِرِوِرْدِنْ مِنِ خاك و خُلا
حَرگَلِ بيشَهْلِه و پالون به خير!
پَشْقِه مِنِ باقِلِه،ري باقْلَوا
كَشْك و قَرا،اَردِه و سيلون به خير!
بَمبُو و كَلْ خَريجه و مارْجَواد
نَنِهولي و دايَلِ خوشزون به خير!
جورِ چه ري كَندِنِ دالو دِلَف
هَم سُو كِه هُمساس اِنِها جون به خير!
هُلو،كِچي،تاتِه،بُتي،خُرزِمار
پَشْخ و پِرَه تا بِرِه ناقون به خير!
هُمساگَري اَرمِني و مُسَلمون
نُمرِهچِل و مَزارا نَفْتون به خير!
بَنگِلِه و لِين و بُهون و كِپَر
جِنگِ تَوِستون و شَوادون به خير!
شَو،تُكِ تو مِن لِگِن و گوشِه مَوْج
با تُكِ تي زينگَل عليخون به خير!
قُرُمتراق و تَشوبَرق،شَو سياه
گُمبِه تِرِرْگ،هوفهوفِ نَوْدون به خير!
چِزْچِزِ بارون سَرِ ليلِه پُخار
كَركَرِ باروني و بارون به خير!
تِنْگِلِه و تَهْمِرِه و تُرْگِلو
مِن كُلَه و كِلور و كَهْدون به خير!
تِنْگِلِهوُركَندِنِ ري حونِهها
تا دَ پريجون نَنِه دِشمون به خير!
ادامه در پايين
تَوْچِري و تولِه و اَوْتَماته
قَنْبيرِه و رِه - گُل به ريتون! - به خير!
كال و گُلوله،شَق و سَرتير و تير
جورِ چِه ناچْكالي همايون به خير!
نادِنِ اَنگُسْتْ دَمِ ليلِه گِيس
بو عَلَف و نَفْت و تِلِيدون به خير!
دُرْگَلِ تِنْگ و لَرِ آلُفْطَلي
دَلِهدَراما دَ كَتايون به خير!
بانْگاهها و خَرْگَلِ مَنديرِ بار
تَماتِه تِلنيدِه،باذِنْجون به خير!
بازارْ كِپَريا و غارنيدِنِ
غارَتي،خونيار و شَعْوون به خير!
بازارِ شهرداري و عامْ مَصمَلي
چَپُق دَ خاتي،لِفِ قُربون به خير!
ماشينِ باقسامي،نَفتي،يَخي
سال كُلُيينِه وا بُهارون به خير!
سيزدَهوِدَر و،دَورِ يَك نِشَسْتِن
زِ سَرِ تو تا سَرْ هَفْشِيدون به خير!
حَليما رِجَو،هِندونِهها كا غَفور
علينِظَر و قُپي و تافتون به خير!
ريبهري دادگاه،اَلياس سِويلو
پِپسي و بو كَواب و رِيحون به خير!
كَشْكِلا شيرازيا كاظُم كَلو
”كي كُنِه اي دَرْدِنِه دَرْمون؟“ به خير!
گاري و رِنْگ و بُلبُلِنْگ و كَوون
شانسي و وِسْكوتا رَمِضون به خير!
َسْمالا هَفْرَنگِ گَگوم سِيْد علي
فِشَنْگي و جوتي و كارتون به خير!
رَهدِنِ با سيزِن و سَرتاسَري
وادِلَكِ تيرِ تَوِستون به خير!
وَستِنِ موسي زِ سَرِ مُسْتِراو
هَم سُو كِه بُوس رَهبي هَلاگون به خير!
روزِ ملاقات،رِجَوي گُهدِنِ
زَنگَلِ مِيناوِسرِشون به خير!
مِن كِل و گالِه دِدويَل،رَهدِنِ
عِيدي و ماهپاره به دُرقون به خير!
عِيد و شيريني و صَندليا ارج
وِيدِنِ مهمون سَرِ مهمون به خير!
پوست شيريني و شكلات و آدامس
دُوْگُل و زِيدن به سرِ رون به خير!
سينِما ديانا و ستارهآوي
سَنگام و رينگو،گنجِ قارون به خير!
صندليا شِرودال يهتُومني
پونزَهريالي،لُوژ و بالكون به خير!
دردِدلِ شاهپري و شُرْگِلا
كي جِغِلِه نيبَرِه فِرمون به خير!
دَ ماهيجون،حسِنآقا،سَرِ پير
جِنْدْگِر،اَوْرِشُمْكار،اَفلاطون به خير!
آخِرِ ماهها سَرِ شَوْ تا سَوَق
شيتَكِ ناطوريِ حِيرون به خير!
سَرمَچِد و بَچيَل و مِسْتِر اِشميت
جيكاكبازي نهسِيسِليمون به خير!
بَكْپِي و اَبْسِنْتي و آف و فِنِشْت
دُيْدُر و نِرْس و گِيت و سالون به خير!
اَلَخْتُر و قُطور و هَفْسَنگ و قاو
زو زِ دُوراه تا دَرِهخِرسون به خير!
كِفْتِ كَميلَن،هَپِرون وِردِنِ
سيَل و نِشوندادِنِ دِندون به خير!
ادامه در پايين
تيتِنَو و تيلِه بَق و كِرزِلِنگ
تِمْبي و اَوْمِلَح و سَيْشون به خير!
مَمَلْ مُفو،پَنْجَلي پَرْچَل،مَلو
كَنيزْ كَلو،گُرْگَلي گاپون به خير!
گوشي و بِنْگِشْتي و موسي و غُرْرْرْ...
مِنْگو و مُنگَشْتي و بِيرون به خير!
مَچِد و مَشْ موسي و كُر نافِرِنگ
كِلِسيا زادور و زِمِستون به خير1
اِسي و اِسكندر و زال و جُلي
حجيآقا و مِهَد و سُلْطون به خير!
خاور و رَوضِهس،چُكِهها فِلفِلي
لِقلِقِهها خِيوَر و خاتون به خير!
جوجه،عَوَضزاده،رِجَوْ پاپَتي
عباسْ بيني و دِشنُماسون به خير!
اَكبَري و اَفتَوِه،فالْحافظي
گُنْگِه و ديزديز و فِرِيدون به خير!
خَلِه وُ خُروشْچف و خُداپُشْتِبُرْج
هِندِلِ ماشين و تِليفون به خير!
گاراژِ مُستُوفي و شهنياني
ايسگاه بُزگَل،پِهتا توبزون به خير!
كارا پُي حَرضَت عباسي اوس بِزيك
پيشِ كِه وابوهِه مُسَلمون به خير!
چاهْنَفتي،حُسين جيَري،گُلكُچير
جورِ چِه دَونيدِنِ مِرْدون به خير!
حَجَلي به حَج نَرَهْدِه و مَش قِزي
كه تيس نَوَست بي به خُراسون به خير!
چو كُلُپِرق كِردِنِ آغُلمَلي
به مَحمِهخون جا خِيلي مَدمون به خير!
دام و بِووم كِردِنِ بينازلو
هَر كُيه و هَر سا كه ديمون به خير!
اِلهي خير نَبيني باد و بارون
كه بَهرامهِ بُردي به كارون به خير!
صُحْوْ ساعتِ شيش مِنِ رَهْ مَدِرْسِه
كِلي - فِرِيزِر،تِلِويزيون به خير!
اَرشَدي و مُرادي و رستمپور
قُنْدُرهها خُزايي به سَلمون به خير!
اَلقاس،لَجميري،نبات،ريكاردو
زَميني و رِجِه و ساكسيفون به خير!
عَبدُل و بهرام و خراجي و گُل
جمالي و” بَختِ دام!“ و مِيدون به خير!
دَم به كِرَت هِي دُونُوكاُويدِنِ
شَهري و ايرِج وِ خياوون به خير!
لِرْتْ مِنِ باغْمِلي و دَورِ مِيدون
اِمپي و پاسِوون و باتون به خير!
وُرْ دَرِ اِقبالْ پَسينا جَرِ
عامْ عباس و بَچيَلِ شِيطون به خير!
شيرعليمِردون و تُفَنگِ پوزپُر
دُحْدَر لَچَكْريالي،گُليجون به خير!
عاشقْ وُبيدِن و وِلْمَعطَلي
رَسيدِنِ كارد وِ اُستخون به خير!
وِي به خَوُم دام و اِكِرد گاگِريو
”يادِ خُم و او هَمِه بارون به خير!“
دَفْدَرِ دِرْوِهْم و - سي كي؟ - نِوِشْتُم:
يادِ خُمون و مَشسِلِيمون به خير!
علي بداغي
پيرزنِ باهوش
دي. اچ. هاو
پيرزني در خانهاي كوچك زندگي ميكرد. خانهي او نزديك روستا نبود و او دوستان زيادي نداشت. او پولِ چنداني هم نداشت ولي خوشحال بود. او يك ميز، چند صندلي، چند بشقاب، كاسه، قوري، ماهيتابه، يك روميزي، غذا براي خوردن، يك راديوي كوچك و روزنامهي جديد براي خواندن داشت. او خيلي خوشحال بود. يك روز كه روزنامه را برداشت كه بخواند، گفت: ”من نميتوانم بخوانم! چشمهايم ضعيف شدهاند.“ بعد راديو را روشن كرد و گفت: ”من نميتوانم روزنامه بخوانم ولي ميتوانم به راديو گوشبدهم.“ روز بعد چشمهاي پيرزن ضعيفتر شدند. او گفت: ”چشمهايم ضعيفتر شدهاند! ميتوانم ميز و صندليها را ببينم ولي نميتوانم بشقابها، كاسهها، قوريها و ماهيتابهها را ببينم و غذا درست كنم!“ روز بعد چشمهاي او ضعيفتر شدند. او پنجره را باز كرد و داد زد: ”يكي به من كمك كند! خواهش ميكنم به من كمك كنيد! من نمي توانم ببينم!“ يك دكتر كنارِ پنجره ايستاده بود. او دكتر خوبي بود ولي آدم خوبي نبود و دنبالِ پولِ زياد بود. او داخل خانهي پيرزن رفت و گفت: ”من ميتوانم چشمهاي شما را خوب كنم ولي بابتِ آن مقداري پول ميخواهم.“ پيرزن گفت: ”بسيار خوب، من مقداري پول دارم، خواهش ميكنم چشمانم را خوب كنيد، من ميخواهم ببينم. من نميتوانم چيزي ببينم.“ دكتر گفت: ”بسيار خوب، اين هم مقداري دارو براي چشمانت، چشمانت را با اين دارو بشوي. اين داروي خوبي است.“ او يك شيشه به پيرزن داد، ولي در آن شيشه، دارو نبود، آب بود. پيرزن چشمهايش را شست. دكتر از او پرسيد: ”بهتر شديد؟“ پيرزن گفت: ”نه! من نميتوانم چيزي ببينم.“ دكتر گفت: ”صبر كن، بنشين و به راديو گوش بده، خداحافظ!“ او رفت ولي يكي از صندليهاي پيرزن را هم با خودش برد. پيرزن اين را نديد. روزِ بعد دكتر به خانهي او رفت و گفت: ”امزور چهطوريد؟“ پيرزن گفت: ”خوب نيستم، خواهش ميكنم كمي دارو به من بدهيد.“ دكتر گفت: ”اين هم دارو.“ او دوباره به جاي دارو به پيرزن آب داد و گفت: ”چشمانتان را با اين بشوييد. من فردا برميگردم.“ او رفت و اين بار دو تا از صندليهاي پيرزن را با خودش برد. پيرزن اين را نديد. تا سه روز بعد دكتر هر روز به خانهي پيرزن ميآمد و به جاي دارو كمي آب به او ميداد. پيرزن هم هر روز با آن آب چشمانش را ميشست و ميگفت هنوز چيزي نميبيند. هر روز كه دكتر ميآمد و ميرفت چيزي با خودش ميبرد. او ميز، تمامِ صندليها، بشقابها، كاسهها، قوريها و ماهيتابهها را برد. او يك روز راديو را هم برد. روز بعد به خانهي پيرزن رفت و پرسيد: ”امروز چهطوريد؟“ پيرزن خيلي ناراحت بود و با گريه گفت: ”دكتر، داروي شما اصلاً خوب نيست، من نميتوانم ببينم، حالا به راديو هم نميتوانم گوش بدهم!“ دكتر گفت: ”گريه نكنيد، من داروي بهتري دارم كه از داروي قبلي قويتر است. من ميروم آن را بياورم ولي بابتش مقداري پول ميخواهم.“ پيرزن گفت: ”من مقداري پول دارم، خواهش ميكنم عجله كنيد، من ميخواهم زودتر ببينم و به راديوام گوش بدهم.“ دكتر گفت: ”صبر كنيد! دارمميروم.“ او رفت. اين بار او راديو را به همراه كمي دارو با خودش آورد. اين بار در شيشه آب نبود، دارو بود. او به پيرزن گفت: ”چشمهايتان را با اين بشوييد، اين داروي خيلي خوبي است.“ پيرزن چشمهايش را با دارو شست، بعد دكتر راديو را روشن كرد. پيرزن گفت: ”دكتر! من ميتوانم صداي راديو را بشنوم. ممنونم!“ دكتر گفت: ”بسيار خوب! من پولِ زيادي بابتِ اين ميخواهم. حالا چشمهايت را باز كن. ميتواني ببيني؟“ پيرزن چشمهايش را باز كرد، او ميتوانست دكتر و خانه را ببيند ولي حرفي نزد. او گفت: ”من نميتوانم چيزي ببينم، من نميتوانم ميز، صندليها، بشقابها، كاسهها، قوريها و ماهيتابهها را ببينم. اين داروي خوبي نيست من هنوز نميتوانم خيلي از چيزها را ببينم!“ او پيرزنِ باهوشي بود. دكتر گفت: ”لطفاً صبر كنيد.“ او رفت و ميز، صندليها و تمامِ وسايلِ پيرزن را آورد و آن جا گذاشت. پيرزن گفت: ”بله ميتوانم ببينم! حالا خيلي بهتر ميبينم. داروي شما خوب است ولي نه خيلي. اين هم كمي پول.“ دكتر پول را گرفت و رفت.