تماشا را

اگر طاقت نداري

- كه داري -

چرا در خلوتم پا مي‌گذاري؟

آسمان، ابري و، من، منتظرِ بارانم

سخت دلواپسِ اين بازيِ بي‌پايانم

دشنه مي‌بارد و دشنام! به دادم برسيد!

گربه‌ي‌ ـ‌‌ مانده‌زيك‌شيرْبه‌جا ـ ايرانم!

ساختن نام با حروفِ اوّلِ مصراع‌ها را توشيح مي‌گويند.

توشيح‌هاي كتاب‌هاي چاپ‌شده:

ﻣهربان

ﻟبخند بي‏آلايشت

ﻳاسِ احساس مرا بر صخره‏هاي سنگيِ سرما شكوفا مي‏كند

ﻧوبرِ نابِ نگاهت

انتظارم را چه زيبا مي‏كند!

ﺳال‏هاي پرسه در پس‏كوچه‏ي باران و

رنگارنگِ رويا در ملسْ‏خوانانِ ناقوس و اذان

ﻳادش به‏خير!

ﻧغمه‏هاي غنچه‏ي داوديِ دل در كنارِ هفت سين و پاي سرو و ...

ﻫاي‏هاي رفته بر بادش به‏خير!

ﺳاده‏اي و

ﻋابرِ هي سر‏به‏زيرِ كوچه‏ي باران و حسّي نازنين

ﻳك بغلْ ياسِ سپيدي

در سكوتِ سربيِ سردِ بلااحساسِ سنگ و سازه و ساروج و سيمان و ...

ﻫمين

ﺻدامان مي‏كند باران

ﺑبين ديوانه دنيايي ست!

ﺍگر ... امّا ... چه رويايي ست!

ﻣجالِ عشق

ﻳا

ﺗكرارِ چندشناكِ خود چون لاك‏پشتي گِردِ مشتي”حيف!“؟

رويا هم تماشايي ست

از باران بپرس و ياكريمك‏ها

ﻣلالي نيست - يعني نيست ديگر جاي شكوايي

رفاقت هم‏چنان چون كاخِ سردرآسمانِ قصّه‏هاي كودكي گرم است و رويايي

از اخترهاي خيس و خسته و سردرنشيبِ شيوني خاموش مي‏پرسم:

ﻧمي‏آيي؟

بي‌تاب‌ترين معنيِ باران بودي

ﻫمواره‏غريبِ اين دياران بودي

ﻣخمل‏تر از آهنگِ صدايت كه شنيد؟

ﻧجواگرِ بغضِ بي‏قراران بودي

شايد ز شب و اشاره مي‌شد پرسيد

هر بار ز استعاره مي‌شد پرسيد

ﻟﺍ يوصَف و ليك يُدرَكِ چشمت را

از حيرتِ يك ستاره مي‌شد پرسيد

باز اين دلِ پاره‌پاره افتاد و نمرد

از شانه‌ي يك ستاره افتاد و نمرد

با اين دلِ ديوانه چه كردي اي عشق

كز اين همه استعاره افتاد و نمرد

مهتاب شبي دوباره پيدايم كرد

روياي رهايي شد و رسوايم كرد

يلداي دلم بود و خيالي خالي

موّاج‌ترين معنيِ دريايم كرد

ﻣﻌﺼوم‏ترين معنيِ عصياني تو

ﻫامونِ نشسته زيرِ باراني تو

ﺳجّاده‏ي خيسِ انتظارت يعني

از ايل و تبارِ بي‏قراراني تو

ول كن دلِ ديوانه گريبان مرا

ﻳﻌﻘﻮﺏ نكن رستمِ چشمان مرا

دستِ منِ درمانده به دامانت،دل!

از بيخ نكن بوته‏ي ايمان مرا

ﻓرياد نزن،فاصله‏ها مي‏شنوند

روياهايت را به دمي مي‏دروند

ﮔل باشي و گريه باغبانت باشد

ﻟاهوت گريزان به لبت مي‏گروند

ﻧاقوسِ غريبِ سهره‏ساراني تو

از نسلِ بلافصلِ هَزاراني تو

ره‏توشه‏ي كوچ تا بهاراني تو

همسايه‏ي سربه‏زيرِ باراني تو

ﻣيناي دلت غروب را مي‏ماند

وقتي كه غريبانه‏ي غم مي‏خواند

ﻧقّاشِ نگاهِ مانده‌درترديدت

انگار تمام قصّه را مي‏داند

ﻧمناك‏ترين ترانه‏ي انساني

ﺟوبارِ هميشه جاريِ عرفاني

ﻣيخانه‏ي معصومِ نگاهت يعني

ﻫمواره‏خرابِ كوچه‏ي باراني

ﺳرد است؟ چراغِ گريه را روشن كن

ﻣاهوتِ گذشته را كمي بر تن كن

ﻳادت نرود خاطرم ار مي‏خواهي

ﻫر خاطره را هزار پيراهن كن

مي‌آيي و پروانه‏ترين مهماني

در پيله‏ي پاكِ پيكرم پنهاني

ﻳادآورِ ريشه‏هاي تاريخيِ من

از جنسِ بهار و بوسه و باراني

هي منتظرِ حضرتِ فردا بوديم

اين گونه نمي‏ماندِ دنيا بوديم

در هيئتِ تحريريه‏ي تنهايي

ﻳك عمر،قلم‌ْبه‌مزدِ رويا بوديم

آرامشِ آيه‌هاي انساني تو

ﻳاسِ تهِ كوچه‌باغِ عرفاني تو

دروازه‏ي سبزِ آسمانِ احساس

از طايفه‏ي شاعرِ باراني تو

ﺷاعر نه،كه نقّاشِ تماشاي توام

ﺑارانِ نفس‏گيرِ نفس‏هاي توام

ﻧيلي‏تَرَك از ترانه‏ي چشمانت

ﻣرطوب‏ترين مصرعِ معناي توام

ﺑاراني و من خيسِ نفس‏هاي توام

هي راهيِ آباديِ روياي توام

ﻳاسي تو و سينه‏ام قدمگاهِ غمت

ﻧقّاره‏زنِ شعرِ تماشاي توام

آرامشِ چشمت چه خيال‏انگيز است

ﺗركيبِ بهار و اندكي پاييز است

ﻧجواي نجيبانه‏ي انگشتانت

از شُرشُرِ عاشقانه‏ها لبريز است

زلالِ جاريِ احساس و شوري

هنوزي از غزل‌زارِ حضوري

رها در كهكشاني بي‌سرآغاز

الم نشرح ...‌تر از آياتِ نوري

ﺷكوه شمع را باور نداري

ﻫواي سوختن در سر نداري

رفو كن بال‏هاي كودكي را

ﻫميشه فرصتي ديگر نداري

ﻧگاهت چك‏چكِ ”أَمَّن يُجيب ...“ است

ﺳرابُستانِ احساسي عجيب است

ﯾقين دارم كه قرمزناكِ قلبت

ﻣدارِ امنِ عذرايي نجيب است

ﻣلايم مثل ضربْ‏آهنگِ باران

ﺣ‌ريرِ نازكِ انجيل و قرآن

ﻣدارِ خاطراتي خيس و خاموش

دروني ابري و نامي فروزان

ﭘرستوي قشنگِ قصّه‏هايي

رها در پهنه‏ي پاكِ خدايي

ﻳقينِ ”دوستت دارم“،ولي نه!

امانت‏دارِ نازِ كبريايي

ﺑلاترديدِ احساسي اصيلي

ﻫنوزِ بغض‏هاي بي‏دليلي

ﻳكي بودِ قشنگِ قصّه‏ي عشق

ﻧقاهتگاهِ دل‏هاي عليلي

بهارم باورم باغم بهينم

هواي هاي‌هايي اين چنينم

يقينِ دوستت‌دارم ... ولم‌كن

نمي‌آيدكلامِ آخرينم

ﺣضوري از زلالِ كوثري تو

ﻣناجاتِ گلِ نيلوفري تو

ﻳقينِ ياكريمي زيرِ باران

ﺩل از جنسِ رضاي مادري تو

ﺣضورش پارگي‌ها را به هم دوخت

از اين دنيا به‌جز باران نيندوخت

ﻣگر كارون چه گفت آن شب،كه حامد

دلِ هي‌بي‌قرارش اين قدَر سوخت؟

فصلِ سرما و سكوت و انتظار

اسبِ احساسات و از هر سو حصار

طرح و تصوير و خيال و خاطره

مه اگر مي‌رفت ... شايد آن سوار ...

آب يعني آبيِ آوازِ تو

ﺫرّه‌هاي زندگي در نازِ تو

ﻳاد كن از كشتيِ چشمانِ من

ﻧيستش جا غيرِ باراندازِ تو

زورقِ زيباي تنهايي تويي

ﻫم‌سفر با روحِ رويايي تويي

رقصِ اعجاب‌آورِ رنگين‌كمان

ﻫفتْ‌پشتِ شورِ شيدايي تويي

ﺳيماي تو سجّاده‏ي هر جانوري نيست

ﻳاسِ نفَست سايه‏ي هر رهگذري نيست

ﻣوّاجِ نگاه تو - بپرس از همه عالم -

ارزانيِ هر زورقِ زه‏تاب‏بري نيست

ﺑرگي و،من محوِ تماشاي تو

ﻳاسي و،باغِ نفَسم جاي تو

ﺗردِ نگاهت همه‏ي هستي‏ام

ﺍبري و،من عاشق دنياي تو

زندگي، شورِ شقايق در همين شعرِ من است

هاج‌و‌واجِ طفل در بحبوحه‌ي گُل دادن است

راست مي‌گويم به جانِ باد و باران! زندگي

هاي‌هايِ شاعري در ماتمِ يك سوسن است

ﺑرايم صدايت سبكباري است

ﻫم‏آغوش هر خواب و بيداري است

دلم را تو روشن‏ترين آيه‏اي

اگر آسمان،تار و تكراري است

در امنِ دلت پر زنانِ هزار

ﺑهينْ باورِ ”دوستم داري“ است

در آغوشِ چشمت بخوابان مرا

از انديشه‏هايم جنون جاري است

ﻏريبانه در خود فروريختم

ﻳواشم بزن زخمه‏ها كاري است

ﻣاهي و من محوِ تماشاي تو

ﻫوري و من هُرمِ نفَس‌هاي تو

راهي و من عابرِ تنهاي تو

ﻧسترﻧي سينه‌ي من جاي تو

وهمي و من در پيِ معناي تو

ﺷﻌري و من شُرشُرِ شيواي تو

ﻳادآورِ نور و نغمه و نيلوفر             ﻓوّاره‏ي رنگينِ بهاراني تو

روياي رها در آسمان‏هايي دور           ﺗنديسِ بلورِ بي‏قراراني تو

از هر نفَست ترانه‏اي مي‏رويد               وسواسِ شكوهِ آبشاراني تو

در واژه نمي‏گنجي و خود مي‏داني          ﻧاگفته‏تَرين قصّه‏ي باراني تو

آمدي و سنگ صبورم شدي          ﻓرْوَهَرِ شادي و شورم شدي

زندگي‏ام ظلمتِ يخ‏بسته بود      رقصِ شگفت‏آورِ نورم شدي

ابريِ قلبم سرِ باران نداشت          ﺷرشرِ شريانِ شعورم شدي

داشتم از شب‏پره پُر مي‏شدم        ﻳوسفِ زيباي ظهورم شدي

ﻫر نفسم شك به دري مي‏كشيد      دبدبه‏ي آتشِ طورم شدي

ﺑه چشمم چشمه‏ي آب حياتي           ﺣضور دايمِ حسِّ نجاتي

ﻫواي پرسه در رويا و باران                 ﻣدارِ امن و بازِ خاطراتي

ز يُمنِ”كَلّميني يا حميرا         ﻳقينِِ رَستن از هر كيش و ماتي

اگر گاهي دل از دنيا بگير                    رگم را بي‏دريغِ التفاتي

دلم تا با علي،زهرانورد است      اگر كفر است مي‏گويم،صلاتي

ﺑليطا و كُنارا تي‏به‏رَهْتِن

ﻫني مَنْديرِ او ري جورِ مَهْتِن

ﻣگُو وابا گُل و مالا نيايي

ﻧيَشْنِن،تي‏رَهِ شال و كُلَهْتِن

ﺣونه‌خراوِ غَمِه و،بي كَسِه          ﻣرْ دِلِمون بَرْدِه؟ خُدا! دي بَسِه

اوْرُيي بَرْدَم ا‌ِرِه مَرْ دِل چِنِه     دسْت به خِفْتِسْ هَمه دَم غَم بِنِه

ﻣرْدِه سَرِ مُرْدِه و،غَم،بارِ غَم            دنْگْ دِراوُرْدِه وابامون سِتَم

دي نَتَرِه دِل كُنِه هِي دي وُلا       ﻳا كه بُكُشْ يا كه بُگُشْ زي وُلا

علي بداغي

بر من كه صبوحي‌زده‌ام، خرقه حرام است

اي مجلسيان! راهِ خرابات كدام است؟

حضرت سعدي(سلام الله عليه و علي من اليه)